پس باش خدا را بندهء شكر كننده به قول و دعوى ، يعنى : به زبان و دل .
و صل صدق لسانك بصفاء سرّك .
يعنى : موافق كن شكر زبان را به صفاى سرّ ، كه شكر قلبى باشد . يعنى : چنان كن كه همچنان كه به زبان ، اداى شكر او مىكنى ، به دل هم إذعان و اعتقاد داشته باشى و از صميم قلب متوجّه ذكر او باشى .
فانّه خلقك فعزّ و جلّ ان تكون ارادة و مشيّة لاحد الَّا بسابق ارادته و مشيّته ، فاستعمل العبوديّة في الرّضا بحكمته ، و العبادة في اداء أوامره ، و قد أمرك بالصّلاة على نبيّه محمّد صلَّى الله عليه و آله ، فأوصل صلوته ، بصلاته و طاعته بطاعته ، و شهادته بشهادته .
يعنى : چون خداوند عالم ، خلق كرده است تو را و بندهء اويى ، پس چنان كن كه ارادهء تو موافق ارادهء او باشد . چنان كه ارادهء الهى و خواهش او ، بندگى و اطاعت تو است . و مىخواهد كه اكثر اوقات ، بلكه هميشه به ذكر او باشى و لمحهاى از او غافل نباشى . پس سعى كن كه تو همچنين باشى . تا شرط بندگى في الجملة به عمل آمده باشد . و اگر به زبان دعوى بندگى كنى و آن چه لازم بندگى است به عمل نيارى ، پس كاذب خواهى بود و منافق ، و كذب و نفاق با مولاى حقيقى ، موجب خسران دارين است . و هر گاه دانستى كه هيچكس قدرت بر هيچ چيز ندارد و همه چيز منوط به حكمت و مصلحت است و وابسته به قدرت و مشيّت الهى است . پس هر چه دربارهء تو كرده از غنا و فقر و صحّت و مرض ، به او راضى باش ، كه مصلحت تو در او است . و از حكيم على الاطلاق ، بد صادر نمىشود . و نيز در اتيان اوامر ، آن چه شرط بندگى است ، به عمل آر . و صلوة بر پيغمبر صلَّى الله عليه و آله از آن جمله است . چنان كه آيهء كريمهء : * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْه وَسَلِّمُوا تَسْلِيماً ) * ( أحزاب - 56 ) ، شاهد بر اين است ، پس وصل كن صلوة خدا را ، كه عبارت از آيهء كريمهء مذكوره باشد ، به صلوة بر پيغمبر . يعنى : هر گاه به اين آيه يا به امثال اين آيه
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 134
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص١٣٤