يحكى انّ الرّبيع بن خثيم ، كان يسهر باللَّيل الفجر في ركوع واحد ، فإذا أصبح يزفر و قال : اه ، سبق المخلصون و قطع بنا .
نقل كردهاند كه : ربيع بن خثيم كه يكى از عبّاد ثمانية است ، به يك ركوع شب را به روز مىآورد و با وجود اين ، به خود مىلرزيد و مىناليد و مىگفت : آه و دريغ ! كه پيش بردند كار را مخلصان ، و من در مرتبهء پست ماندهام .
و استوف ركوعك باستواء ظهرك ، و انحطَّ عن همّتك في القيام بخدمته الَّا بعونه .
يعنى : مساوى دار پشت خود را در وقت ركوع ، به نحوى كه اگر قطرهء آبى در ميان پشت تو واقع شود ، به هيچ طرف ميل نكند ، و به خاطر بگذران كه اين ركوع را ، به مدد و يارى خداوند مىكنى ، نه به قوّت و قدرت خود .
و فرّ بالقلب من وساوس الشّيطان و خدائعه و مكايده ، فانّ الله تعالى يرفع عباده به قدر تواضعهم له .
يعنى : دور كن از دل خود وسوسة و فريب شيطان را ، كه مبادا آن ديو لعين ، وسوسة به خاطر تو رساند و به فريب او فخرى بهم رسانى . چرا كه مراتب بندگان نزد معبود ، به قدر تواضع و فروتنى است . هر كه را عجز و انكسار بيشتر است ، قدرش نزد او « عزّ اسمه » ، بيشتر است .
و يديهم إلى اصول التّواضع و الخضوع و الخشوع ، به قدر اطَّلاع عظمته على سرائرهم .
يعنى : راه بردن به خضوع و خشوع ، به قدر راه بردن به عظمت و بزرگوارى خداوند عالم است . يعنى : هر چه راه به عظمت او بيشتر است ، اعتراف به عجز و قصور زيادة است . و اين نمىشود مگر به راه بردن به عجايب مخلوقات و غرايب مصنوعات حضرت عزّت « عزّ شأنه » .
مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — صفحة 122
مساهمون: المنسوب للإمام الصادق ( ع )
ص١٢٢