به دو برابر افزايش يافت . به ازاى هر 3000 نفر ايرانى يك پزشك وجود داشت « 1 » . بايد در نظر گرفت ، نيمى از اين پزشكان فقط در تهران كه تقريبا 10 % جمعيت ايران در آنجا ساكن بودند ، كار مىكردند . بقيه پزشكان در شهرستان به كار مىپرداختند .
به منظور رواج پزشكى نوين در روستاها به سال 1964 « سپاه بهداشت » ايجاد گرديد ، انتخاب و وظايف افراد اين سپاه هم مانند سپاههاى دانش و ترويج بود با اين اختلاف كه براى سپاه بهداشت كسانى انتخاب مىشدند كه داراى تحصيلات پزشكى بودند . بهوسيلهء « سپاه بهداشت » در روستاهاى ايران بيش از 450 مركز بهداشتى تأسيس گرديد كه به برخى از ساكنان روستاها كمك پزشكى مىكردند .
علاوهبراين در آغاز 1975 در روستاهاى ايران 94 مركز بهداشتى بيمه روستائى ايجاد شد كه در كرانههاى درياى خزر به پيكار عليه مالاريا سرگرم شدند . تقريبا بيمارى و با از ميان رفت ، مبارزه با بيمارى آبله و چند اپيدمى ديگر در جريان بود . در نتيجه اين اقدامها عمر متوسط ساكنان ايران كه در سال 1962 / 63 ، 42 سال بود ، به 55 سال در سال 1974 رسيد .
اما تا به امروز سازمانهاى بهداشتى نتوانستهاند براى مردم بهويژه ساكنان روستا - هاى ايران كمك پزشكى قابل قبولى را ارائه دهند . شماره پزشكان ، بيمارستانها و تخت - خوابهاى بيماران بسيار كم است ، و اين كمكهاى پزشكى هم در سرتاسر كشور يكسان انجام نمىگيرد . در بسيارى از مناطق استانها و فرمانداريهاى كل از قبيل فارس ، كردستان ، خوزستان ، سمنان ، لرستان ، كنارههاى خليج فارس ، عمان و جاهاى ديگر در سال 1973 / 74 بهطور كلى بيمارستان وجود نداشت .
اصلاحات در زمينه زندگى اجتماعى
مهمترين دگرگونى در زندگى اجتماعى ايران ضمن دههء اخير ، تأمين حقوق اجتماعى زنان بود . پيشترها زنان تقريبا بهطور كامل از زندگى اجتماعى كشور بر كنار بودند . در پايان 1956 ، جمعيت فعال زنان ده برابر كمتر از مردان بود . شماره زنان باسواد بزرگتر از ده سال فقط 3 / 7 % و در روستاها 1 % بود . به سال تحصيلى 1958 / 59 در دبستانهاى روستائى ، فقط 634 دختر درس مىخواندند كه شماره آنها 35 بار كمتر از پسران بود .
در ميان دانشجويان دانشكدهها به سال 1960 ، شماره دختران ده بار كمتر از پسران دانشجو
هامش
( 1 ) . به سال 1959 در شوروى به ازاى هر 500 تن يك پزشك وجود داشت .