شدت بحران سياسى
فشار بيرحمانه عليه جنبشهاى دموكراتيك ، انجام مانورهائى از قبيل ، طرح قانون مالكيت زمين كه بهوسيله اقبال تنظيم شد و هرگز به مرحله اجرا درنيامد ، سياست انقياد اقتصادى كشور به سرمايههاى خارجى ، و حتى اثر شركت ايران در پيمان سنتو و ميليناريزه كردن اين كشور ، داشتن روابط خصمانه با اتحاد جماهير شوروى در زمينه سياست خارجى ، اينها همه نهتنها وضع دولت را استوار نكردند . بلكه هرچه بيشتر موقعيت دولت اقبال را به ناپايدارى كشاندند .
دولت اقبال كه براى استوارى موقعيت داخلىاش تلاش مىكرد ، برآن شد با هر وسيلهاى كه ممكنست اكثريت نمايندگان مجلس 20 را از دستنشاندگان خودش روى كار آورد ، انتخابات اين مجلس در تابستان 1960 انجام يافت ، ضمن اين انتخابات اقبال و مأموران زيردستش در شهرها آشكارا به فشار و تهديد رأىدهندگان پناه جستند ، با شركت پليس و ژاندارم مردم را تهديد و حتى در بعضى موارد براى انجام تقلب اسلحه به كار بردند .
هنگام انجام رأىگيرى در نتيجه برخوردهاى خونين در مياندوآب دهها تن كشته شدند . در مناطق كنارهاى درياى خزر ، در مناطق نفتخيز خوزستان و نقاط ديگر هم برخوردهائى رويداد . در قم ، اراك و شهرهاى ديگر بازارها بسته شدند ، ناخشنودى عمومى از سياست اقبال به منتها حد رسيد .
در چنين شرايطى دولت اقبال در 29 اوت 1960 ناچار به استعفا شد ، در اول سپتامبر شاه از نمايندگان انتخابشده در زمان اقبال خواست تا همه استعفا دهند . اين گونه انتخابات قلابى مجلس دورهء 20 عملا لغو شد .
پس از استعفاى اقبال ، شريف امامى به نخستوزيرى منصوب و دولت تازهاى تشكيل داد .
دولت شريف امامى هم از لحاظ داخلى همان سياست اقبال را دنبال كرد . هنگام انتخابات تكرارى مجلس 20 كه در فوريه 1961 انجام گرديد ، مأموران دولت همانگونه مانند تابستان 1960 در انتخابات مداخله غيرقانونى روا مىداشتند و كانديداهاى دولتى را به رأىدهندگان تحميل كردند .
چنين سياستى نتوانست حتى از بحران شديد سياسىايكه دامنگير دولت شده بود ، جلوگيرد . بنابراين دولت شريف امامى در 6 ماه مه استعفا داد انتخابات تكرارى مجلس 20 كه بهوسيله دولت شريف امامى انجام شده بود ، دوباره لغو گرديد .
پس از استعفاى شريف امامى ، على امينى كه از مالكان بزرگ گيلان بشمار مىرفت