ما دارد ، نه نثر و نه نظم ، و در آيهء ( 52 سوره شورى ) روح به معنى همان قرآن است و خداى سبحان فرمود : اى محمد بگو روحى كه قرآن است از امر پروردگار من است و آن را دليل نبوت من فرو فرستاده و كار بشر نيست و در امكان بشر نيست ، و بنا بر اين جواب صريح داده شده است . از مجلسى ( ره ) - مفسّران گفتهاند چون پيغمبر آنها را از هلاكت بيم مىداد ، مانند روز بدر ، يا به قيامت مىترسانيد ، از روى مسخره و تكذيب فوريت آن را مىخواستند و مىگفتند در اين صورت بُتهاى ما ما را نجات مى دهند و خدا به آنها پاسخ داد و فرمود : ( (
أَتى أَمْرُ اللَّهِ
) ) يعنى محققاً واقع خواهد شد ، شتاب نكنيد . از طبرسى - ذريه ، شامل صغير و كبير هر دو است ، زيرا كبار با پدران هم عقيده شوند و صغار در اسلام تابع آنهايند .
زاذان از على ( ع ) روايت كرده كه مؤمنان با اولادشان در بهشت باشند ، سپس اين آيه را خواند . . .
إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ
الخ از طبرسى - در اين آيه چند قول است :
1 - شامل هر امانتى است ، امانات خدا امر و نهى او است و امانات بندهها سپردههاى آنها است به يك ديگر - از ابن عباس و ديگران ، و از امام باقر و امام صادق ( ع ) روايت شده است .
2 - مقصود از آن واليان امور و پيشوايان و زعما هستند كه خدا به آنها دستور داده رعيت كه امانت خدا است در دست آنها رعايت كنند و آنها را به دين و شريعت وادارند .
و امام باقر فرمود : اداى نماز و روزه و زكات و حج هم از اداى امانت است .
اينكه خطاب به پيغمبر است براى رد كليد خانهء كعبه به عثمان بن ابى طلحه كه در روز فتح از او باز گرفته بود و مقصود اين است كه آن را به عباس رد كند . از مجلسى ( ره ) - استرآبادى ( ره ) گفته في ايديكم - يعنى آنچه نوشته است