مرگ ، و گفته شده مقصود هدايت است ، ( ( و نكتب ما قدّموا ) ) يعنى مىنويسيم آنچه پيش كردهاند از كارهاى خوب و بد و هر اثرى كه داشته از تعليم علم يا كار خير باقى ، و در كردار بد چون اشاعهء باطل و پايهگذارى ستم .
( (
فِي إِمامٍ مُبِينٍ
) ) يعنى در لوح محفوظ ، و ذكر اين آيه براى رفع استبعاد از نوشتن صحيفه است براى اينكه همه چيز در لوح محفوظ ثبت است ، و ممكن است مقصود امام اين باشد كه امام مبين همين صحيفهء وصيتنامه است يا محفظهاى است كه شامل آن است ، و در بعضى اخبار به امير المؤمنين تفسير شده ، و بعضى آن را نامهء اعمال دانستهاند .
قوله في نسخة الصفوانى زياده - اين سخن يكى از روات كلينى است ، زيرا نسخههاى كافى به روايات چندى ثبت شده :
1 - يكى از آنها همين صفوانى است و او محمد بن احمد بن عبد الله بن قضاعه بن صفوان بن مهران جمال است كه مردى ثقه و فقيه و فاضل بوده .
2 - محمد بن ابراهيم نعمانى .
3 - هارون بن موسى تلعكبرى .
ميان اين نسخهها اختلافى بوده و بعضى از متأخرين از اين روات چون شيخ صدوق محمد بن بابويه ، و شيخ مفيد ( ره ) و همطرازان آنها خواستند ميان اين نسخ جمع كنند و نسخه واحده باشد و مورد اختلاف را معين كنند ، و چون اين خبر آينده در نسخهء صفوانى بوده و در ساير روايات نبوده با اين جمله بدان اشاره شده . از مجلسى ( ره ) - بدان كه رجعت يعنى برگشت جمعى از مؤمنان به دنيا پيش از قيامت در زمان قائم ( ع ) يا پيش از آن يا بعد از آن براى ديدار دولت حقه و شادى از آن ، و براى انتقام از دشمنان خود ، و هم رجوع جمعى از كافران و منافقان براى انتقام از آنان ، و اين از عقايد مخصوص به اماميه است كه بر آن اتفاق دارند و اخبار آن متواتر است و برخى آيات قرآن هم بر آن دلالت دارد ، و