معنى معبود است ، و خود كلمهء إله خبر مبتدأ محذوفى است كه هو باشد ، و معنى اين است كه او است آنكه معبود و خالق است هم در آسمان و هم در زمين .
قوله «
يا أَيُّهَا الرُّسُلُ
» الخ ، استدلال آنها بر پايهء اين توهّم است كه مقصود از رُسُل محمد و ائمهاند ، زيرا اين خطاب چون سائر خطابات قرآن نظر به موجودين دارد و كسانى كه در آينده موجود شوند بالتبع ( خصوص كه امر هم نسبت به گذشتگان معنى ندارد ) و جواب اين است كه در اينجا امر متوجه فرد موجود است بالاصاله و افراد گذشته بالتبع ، و ممكن است خطاب به ائمه باشد و اطلاق رسول به آنها از نظر تغليب باشد نه از نظر حقيقت معنى ، ولى مفسرين آيه را حكايت از خطابات متعدده گرفتهاند و معنى اين است كه به هر رسولى در زمان حيات او چنين دستورى رسيده است ، نه مقصود توجه اين خطاب خاص به همه باشد در زمان واحد ، و منظور اين است كه همهء رسولان خدا خوش خور و خوش عمل بودند و ردّ بر رياضت كسانى است كه ترك خوراك خوب را وسيلهء تقرب به حق مى دانند و گفته شده است خطاب متوجه شخص محمد است و صيغهء جمع از نظر تعظيم است . از مجلسى ( ره ) - حَكَم از فقهاى عامه و استاد زراره و حمران و طيار بوده است پيش از آنكه آنها شيعه شوند ، و خود حَكَم هم زيدى شده بوده است ، و مقصود امام از اين اعلام دعوت او بوده است به حق تا بداند كه زيد و امثال او مستحق امامت و وصايت نيستند ، زيرا حَكَم مىدانسته كه آنها با غيب ربطى ندارند .