شهرستانى در تفسير خود به نام " مفاتيح الأسرار " از امام صادق ( ع ) روايت كرده كه مردى از وى پرسيد و گفت : علماى ما مىگويند ذكر در گفتار خدا
« فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
» همان توراة است و اهل ذكر هم علماى يهودند ، امام فرمود : در اين صورت خدا ما را به دين يهود دعوت كرده است بلكه به خدا ما هستيم اهل ذكر كه خدا دستور داده در هر مسألهاى به ما مراجعه شود . پايان نقل از مجلسى .
مضمون خبر اخير اين است كه به هيچ وجه منظور آيه ، سؤال از أهل كتاب نيست با اينكه اين آيه در دو مورد از قرآن است : اول در سورهء نحل كه گذشت و دوم در سورهء انبياء آيهء 7 و اين هر دو از سورههاى مكّى نزولند و طرف خطاب در آنها منكران نبوت است و مقصود دعوت آنها است براى بررسى راجع به تصديق پيغمبر اسلام و يكى از آن بررسيهاى مفيد رجوع به علماى يهود و نصارى بوده و تحقيق از علامات نبوت طبق بشارتهائى كه در كتب آنها وارد بوده است ، در اين صورت به يكى از دو وجه بايد اين روايت را توجيه كرد :
1 - مضمون آيه از نظر ارجاع به توراة ، جنبهء وقتى داشته و مخصوص همان دوران مبارزات اوليه با منكران نبوت بود و براى هر زمانى نبوده است و چون در آينده موضوع نبوت محقق شد و يا بررسيهاى روشنترى زمينه پيدا كرد مفاد اين آيه از اين نظر نسخ و متروك است يا اينكه بىموضوع است و در حال سؤال سائل از امام باقر ( ع ) به هيچ وجه منظور از آيه ، رجوع به توراة نبوده و وظيفهء احدى نيست كه به علماى يهود و نصارى رجوع كند و سؤالى نمايد .
2 - مورد خطاب در پرسش از اهل توراة همان خصوص كفار و مشركين معارض با پيغمبر بودند و اين دستور از نظر الزام آنها بوده براى اعتراف به حق و نظر كلى و عمومى در ميان نبوده و اين به اعتبار استنادى بوده