خدا پسنديدهتر است از آنچه محمد ( ص ) بدان دعوت مىكند و گفته شده در بارهء حيى بن اخطب و كعب بن اشرف و جمعى از يهود است كه به مكه رفتند و با قريش براى نبرد با رسول خدا ( ص ) هم پيمان شدند ، قريش به آنها گفتند : شما اهل كتاب هستيد و به محمد از ما نزديكتريد و از نيرنگ شما در امان نيستيم بايد به معبودان ما سجده كنيد تا به شما مطمئن شويم و يهود اين كار را كردند ، جبت در اصل نام بت مخصوصى بوده و در هر معبودى جز خدا استعمال شود و گفتهاند كه از جبس باز گرفته شده و آن كسى است كه خيرى ندارد سين آن بدل به تاء شده ، طاغوت به هر باطلى گويند بت باشد يا چيز ديگر تا آنكه گويد بنا بر تأويل امام ( ع ) جبت و طاغوت اول و دوم باشند و مقصود از « الذين كفروا » سائر خلفاء جور و اين منافات با شأن نزول آيه ندارد زيرا چون خدا مخالفان رسول را ذم و لعن كرده ، اين ذم و لعن در مخالفان اهل بيت هم جارى است . تا اينجا كلام مجلسى است .
ولى اگر جبت و طاغوت بر خلفاء جور تطبيق شود بايد مقصود از « الذين كفروا » تابعان آنها باشد نه سائر خلفاء جور .
مجلسى ( ره ) از طبرسى در مردم محسود چند قول نقل كرده :
الف - شخص پيغمبر ( ص ) كه بواسطهء مقام نبوت به او حسد بردند و بواسطهء آنكه نُه ( 9 ) زن بر او حلال شد و به آنها ميل داشت ، گفتند : اگر پيغمبر بود چنين نبود ، خداى سبحانه بيان كرد كه نبوت در خاندان ابراهيم تازه نيست .
ب - مقصود از محسودين پيغمبر و آل او است كه از امام باقر ( ع ) روايت شده و فضلى كه در پيغمبر ( ص ) سبب حسد است نبوت است و در آل او مقام امامت . شرح از طبرسى : مقصود از علامات ، نشانههاى راه است و بعضى گفتهاند : علامات ، كوهها است در روز و اختران در شب ، و بعضى
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 726
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٢٦