حاضر است .
2 - كلمهء شاهد در قرآن :
1 - بر شخص پيغمبر اسلام اطلاق شده است ( 55 سوره احزاب ) :
« أيا پيغمبر ، ما تو را شاهد و مژده بخش و بيم دهنده فرستاديم » .
2 - بر امت اسلام هم اطلاق شده .
3 - بر گواهانى هم در محشر برابر پيغمبران اطلاق شده ( 69 سوره زمر ) : « بياورند پيغمبران و شهداء را » .
4 - و در اين اخبار يكى از صفات امامان بر حق شمرده شده است .
وصف شاهد در پيغمبران و امامان به اعتبار معانى زير است :
1 - آنچه را نسبت به تكاليف مردم دريافت مىكنند بر اساس يقين و شبيه معاينه است چنانچه شهادت شاهد در قضاوت بايد بر اساس معاينه و يقين دريافت شده باشد و اين معنى در آيه 55 سوره احزاب كه پس از توصيف پيغمبر به شاهد او را مژده بخش و بيم ده وصف كرده و روشن است و در حقيقت مقصود اين است كه تو آنچه را به امت مژده دهى يا از آنچه آنها را بيم دهى معاينه كردى و بطور يقين دريافت نمودى .
2 - شهادت مسئوليت آور است نسبت به كسى كه بر عليه او است و چون پيغمبران از طرف خدا اعلام تكليف به امت مىكنند نسبت به آنها شاهد بر عليه محسوبند ، يعنى در زمينهء مخالفت آنها ، كيفر بوسيلهء تبليغ پيغمبران ثابت مىشود و پيغمبران به اين اعتبار شاهد بر امت محسوبند .
3 - پيغمبران از بد كارى امت خود كم يا بيش مطلع مىشوند و در قيامت به بد كارىهاى آنها گواهى مىدهند چنانچه در اخبارى وارد است كه نامهء عمل امت را در هر هفته به نظر پيغمبر مىرسانند .
اطلاق شاهد به همهء اين معانى بر ائمه صادق است چنانچه از اخبار اين باب هم كاملا روشن است و قابل تحقق ، و اخبارى هم دارد و باقى مىماند
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 708
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٠٨