آمد و آن حضرت دست به چشمانش كشيد ( و اشكش را پاك كرد ) و فرمود : چيزى بر تو نيست اگر به تو بازگشتند بدانها بازگو بدان چه براشان گفتى و به تو امر كرد خدايا امر كنم من .
91 - كافى : بسندش تا هشام كندى كه امام ششم ( ع ) ميفرمود : بپرهيز از كارى كه ما را بدان سرزنش كنند كه فرزند بد سبب ملامت پدرش گردد بكارى كه كند شما زيور امامى باشيد كه دل به او بستيد و ننگ او نباشيد ، در ميان تيرههاى آنها نماز بخوانيد ( مانند آنها ) بيمارانشان را عيادت كنيد ، و مردههاشان را تشييع كنيد و در هيچ كار خيرى از شما پيش نيفتند ، شما سزاوارتريد بدان از آنان به خدا كه عبادت نشده خدا به چيزى كه دوستتر باشدش از خبء ، گفتم خبء چيست ؟ فرمود : تقيه كردن .
بيان : پسر بد " بنا به تنظير ، است يا آنچه بارها گذشته كه امام بجاى پدر است براى پيروانش و والدان در بطن قرآن پيغمبر است و امام ( ع ) و سر زبانهاست كه معلم پدر روحانى است ، و مىشود صلوا خواند بجاى صلوا يعنى مانند تيرههاى آنان به آنها صله بدهيد . . .
92 - كافى : بسندش از معمر بن خلاد كه پرسيدم امام كاظم ( ع ) را از برخاستن براى احترام حكمرانان فرمود : امام باقر ( ع ) فرموده تقيه از دين من و دين پدران من است ، و ايمان ندارد كسى كه تقيه ندارد .
بيان : از حديث فهميده شود كه اين احترام در جايى كه تقيه نيست جائز نيست و براى مؤمن سزاوارتر است ، و بقولى مقصود قيام براى انجام كارهاى آنان و فرمانبردن از آنهاست و اين دور است .
93 - كافى : بسندش از امام باقر ( ع ) كه تقيه در هر ناچارى است و تقيه كن بهتر داند كه جايش كجاست .
بيان : دلالت دارد كه تقيه واجب است در هر چه آدمى بدان ناچار شود مگر آنچه دليل آن را خارج كرده ، و بر اينكه ناچارى وابسته به علم و يا ظن مكلف است كه وضع خود را بهتر داند چنانچه خداى تعالى فرموده ( 14 - القيامه ) راستى آدمى بر خود بيناست " خدا ميداند كه سازش با دشمن است يا تقيه از او است .
94 - كافى : بسندش از امام ششم ( ع ) كه پدرم ميفرمود : و چه چيز بهتر پدرت را شاد كند از تقيه ، تقيه سپر مؤمن است ( از ضرر مخالفان ) .
95 - كافى : بسندش تا محمد بن مروان كه امام ششم ( ع ) به من فرمود : چه جلوگير ميثم شد از تقيه كه به خدا دانسته بود كه اين آيه ( 106 سوره النحل ) در باره عمار و يارانش نازل شده " جز كسى كه به زور وادار شده و دلش وابسته بايمانست " .
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 279
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٧٩