اگر گوئى چه كنى با گفته خداى تعالى در ( 234 سوره البقره ) و باز نداريد آن زنان را از شوهر كردن بشوهران خود ( كه آنها را طلاق دادند ) اين حكم شامل پدر هم هست و در باره منع از شوهر كردنست و طاعتش در آن بر پدر واجب نيست و اگر منع از كار مستحب باشد واجب نيست ( طاعتش ) در ترك مستحب .
گويم اين در باره شوهر كردن بخصوص شوهران طلاقگو است و اگر از آن حرمت منع فهم شود وجهش اينست كه زن را حقى است در عفتورزى و خوددارى و دفع ضرر طغيان شهوت و ترس از وقوع در حرام و قطع وسوسه شيطان بوسيله شوهر كردن و واجب است پدران بپردازند حقوق فرزندان را چنانچه عكس آن هم واجب است و اگر چه شوهر كردن مستحب است ولى در تركش ضرر دين و دنيا است ، و در مانند آن طاعت پدر و مادر واجب نيست پايان كلام شهيد ره .
از آن پس محقق گفته : ميتواند دعاء برحمت ( در سوره اسراء ) مخصوص غير از پدر و مادر كافر باشد مگر منظور از آن تا زندهاند دعاى براى اين باشد كه خداشان توفيق دهد تا مسلمان شوند تامل كن .
و ظاهر اينست كه آزار آنها به حق مشروع ناسپاسى نباشد مانند گواهى به ضرر آنها چون خدا فرموده ( در آيه 135 - النساء ) ( بايد قائم بقسط باشيد و گواهان بر ضرر خود باشيد ) يا پدر و مادر و گواه فرزند بر عليه آنها قبول است و اينكه گفته شود گواهى واجب است و قبول نيست چون كه تكذيب آنان مىشود به خوبى او راز حقيقت است و گر چه بعضى گفتهاند و اما سفر مباح بلكه مستحب بىاجازهشان روا نيست چون ناسپاسى و عقوق است و از اين رو فقها ، چنان گفتهاند و اما كار مستحب ظاهرا مشروط به اجازه آنها نيست مگر خصوص روزه و نذر بنا بر گفته آنان و تحقيق آن در فقه است پايان ( كلام اردبيلى در زبده البيان ) .
3 - كافى بسندش تا ابى ولاد حناط كه پرسيدم از امام ششم ( ع ) از قول خدا عز و جل ( در بقره 83 در النساء 36 در الانعام 151 در اسرى 23 از پاورقى 39 ) و به پدر و مادر احسان بايد ، اين احسان چه باشد ؟ پاسخ فرمود : خوشرفتارى با آنها و اينكه واندارى آنان را تا از تو بخواهند آنچه را بدان نياز دارند و گر چه ثروتمند باشند آيا چنين نيست كه خدا عز و جل ميفرمايد : ( 92 - آل عمران ) هرگز به نيكوكارى نرسيد تا انفاق كنيد از آنچه كه دوست داريد .
راوى گفت : و آنگاه آن حضرت ( ع ) فرمود : و اما گفته خدا عز و جل در ( 23 سوره اسرى ) " و اگر برسد نزد تو به پيرى يكى از آن دو يا هر دو اف به روى آنها مگو و آنها را از خود مران "
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 25
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٥