تا گويد : چون در اين گفتگوها كه بدگوئى از امامان باشند افتند بر خيزد اشاره است بقول خداى تعالى ( 140 سوره النساء ) در قرآن بشما فرود آمده كه چون بشنوند بآيات خدا كفر ورزند و آنها را بمسخره گيرند با آنها ننشينيد تا گفتگوى ديگر كنند زيرا شما در صورت همنشينى مانند آنها باشيد راستى كه خدا همراه كنند منافقان را و كافران را در دوزخ با هم " .
على بن ابراهيم در تفسير خود گويد : آيات خدا همان امامانند ( ع ) ، و در تفسير عياشى است از امام رضا ( ع ) در تفسير اين آيه كه فرمود : كه چون شنيدى كسى حق را انكار كند و دروغ شمارد و باهلش بد گويد از نزد او بر خيز و با او همنشين مباش و اينكه فرمود : در اين صورت شما مانند آنهائيد بقولى يعنى در كفر ، اگر راضى بدان باشيد و اگر نباشيد در گناه مانند آنها باشيد چون بانكار و روگردانى از آنها توانائيد و نيز خدا سبحانه فرمود : ( 68 :
سوره الانعام ) و چون ديدى كسانى كه در افتند در آيات ما ( ببدگوئى ) روگردان از آنان تا گفتگوى ديگر كنند ( و بسا كه آيه يكم كه بشما گفته شده و فرود آمده چون شنيديد بآيات خدا كفر ورزند تا آخر به همين آيه اشاره باشد زيرا كه در سوره الانعام است كه مكيه است و آن در سوره النساء كه مدينه است مترجم ) .
" چيزى با آن برابرى نتواند " يعنى كه آن را دفع كند يا تاب آن را آورد و تحمل آن كند و اين روايت و آن دو آيه دلالت دارند بر وجوب برخاستن مؤمن و جدا شدن او از دشمنان دين چون كه نكوهش كنند اولياء خدا را ، و بر اينكه نشستن با آنها موجب دچار شدن بخشم و لعنت است ، بلكه ظاهر آيه دلالت بر اينكه مانند آنها باشد در فسق و نفاق و كفر ، و در آن شكى نباشد با اعتقاد روا بودن آن و رضاى بدان و اگر نه ظاهر برخى روايات اينست كه هلاكتى اگر فرود آيد او را فراگيرد ولى در آخرت بفضل خدا نجات يابد ، و ظاهر برخى رواياتست كه چون لعنت فرود آيد همه حاضران مجلس را فراگيرد ، و احوط ترك همنشينى با ظالمان و دشمنان خداست در صورتى كه ضرورتى نباشد .
سپس بيان كرد تكليف او را اگر قادر بر جدائى از آن مجلس نباشد بواسطه تقيه يا چيز ديگرى باينكه فرمود : اگر نتواند برخاست بدل منكر آن باشد و گر چه زمان كمى هم باشد كه از آن به زمان دوشيدن گوسفندى تعبير كرده و كمتر از آن به اندازه فاصله دو دوشش شير شتر .
61 - كافى : بسندهاى پيش تا ابى المغرا كه شنيدم امام هفتم ( ع ) ميفرمود : چيزى ابليس و لشكريانش را سركوبتر نكند از ديدار برادران دينى از يك ديگر براى رضاى خدا ، و فرمود : دو مؤمن بهم برخورند و ذكر خدا كنند و سپس ياد فضيلت ما خاندان نمايند و در چهره ابليس تيكه گوشتى نماند جز اينكه چروك افتد تا اينكه جانش از سختى دردى كه كشد
بحار الأنوار ( ج 71 و 72 ) ( آداب معاشرت ) ( فارسى ) — صفحة 169
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٦٩