حسين بن على كه به من باز گفت پدرم على بن ابى طالب كه رسول خدا ص فرمود : دو صنف از امتم را در آخرت بهرهاى نيست : مرجئه و قدريه :
فصل : در عقائد زشت معتزله
بدان كه معتزله را از غلطهاى زشت و لغزشهاى رسوا كن شمار بسياريست و اين راوندى كتابى در رسوائىهاى آنان نكاشته و جملهاى از عقائد و رأى شيوخ آنان را در آن گرد آورد كه براى خود نفرت آورند و براى شريعت پيغمبر اسلام ص ضد و مخالفت بار ؛ و البته كه اخبارى از خاندان پيغمبر در ذم آنان وارد است و جعفر بن محمد الصادق عليه السلام آنان را بباد لعنت گرفت و فرمود : خدا معتزله را لعنت كند خواستند يگانه پرست باشند و خدا را يكتا دانند ولى ملحد و منكر يگانگى شدند و خواستند تشبيه را از ميان بردارند ولى آن را پا بر جا كردند و يكى از زشتترين عقائد آنها كه با ملحدان هم آهنگ شدند اينست كه گفتند همه چيز پيش از اين كه پديد شود چيزيست و بدان نياسودند و پا فراتر گذاشتند و گفتند : جواهر كه نابودند جواهر باشند و اعراض پيش از اينكه وجود يابند اعراضند تا اينكه سياهى نبوده سياهى است ، و حركت نشده حركت است و در باره اعراض ديگر همچنين گويند و گويند : همهء اينها در نيستى هم ذاتى باشند چنانچه در هستى ذاتى باشند و اين گفتهء انكار فعل فاعل است و همان معنا است كه ملحدان گويند ، و اين گفته را مطلق آوردند و گفتند : جوهر و عرض در ذات خود اثر فاعل و خالق نيستند و آن را چنين شرح دادند كه ، جوهر از نظر اينكه جوهر است و عرض از نظر اينكه عرض است اثر فاعل و آفريننده نيست و اين ذاتيه آنها پيش از بودنشان محقق است و بجعل جاعل نيست اين را صريح و آشكار گويند نه به كنايه و اشعار .
و استادان و دانشمندان ، به آنان گويند : اگر هر ذاتى در نيستى تحقق دارد و جواهر و اعراض پيش از وجودشان جواهر و اعراضند پس خداى سازنده در آنها