كه غوايت در اين شعر بمعنى دريغ كردن و نوميد ساختن آمده .
و مقصود اينست كه فرموده اندرز من براى شما سودى ندارد اگر شما اصرار كنيد بكفر خود و خدا خواهد بسبب آن شما را از ثواب محروم سازد و نوميد نمايد .
جواب ديگر اينكه خدا كيفر را غوايت ناميده كه فرموده 59 - مريم ) به زودى برخورند به غى يعنى عقاب و بنا بر اين معنا اينست كه : خدا ميخواهد شما را ببدكاريتان كيفر دهد و اندرزم شما را سودى ندارد جز كه آن را به كار بنديد و توبه كنيد و گفتند آيه خود گواه اين تفسير است و چون قوم نوح شتاب ميكردند در اينكه عذاب بر آنها فرود آيد خدا چنين فرموده ( 22 و 33 - هود ) گفتند اى نوح با ما ستيزه كردى و بر ستيزهگرى بياور بر سر ما آنچه را وعده ميدهى اگر از راستگويانى گفت خدا مياورد آن را بر آنان اگر خواهد و شما درماندهكننده نباشيد و سودى ندهد بشما اندرز من اگر خواهم بشما اندرز دهم و خدا خواهد شما را كيفر دهد او است پروردگار شما و بسوى او برميگرديد .
تفسير ديگر آيه اينست كه در ميان قوم نوح گروهى جبرى مذهب بودند و او با اين گفتار آنان را بفساد عقيدهشان آگاه كرده و به آنها از روى انكار و تعجب گفته اگر سخن شما درست باشد كه خدا كفر و فساد را در شما به كار برده اندرز من شما را سودى ندهد و از من اندرزى نخواهد با اين عقيده و اعتقاد .
فصل - در شناسائى قدريه
بدان كه هر فرقهاى از فرق اسلامى كه نامى به خود گرفته يا وصفى كه او را ممتاز نمايد از آن راضى است و منكر آن نيست خواه از شيوه و كارش باز گرفته باشد ( چون شيعه كه از پيروى است ) يا از گفتارش و عقيدهاش ( چون جبريه ) يا از نامى كه بدنبال نامدار رفته ( مانند اشعريه كه بدنبال اشعرى فرقه بندى كردند ) و نيافتيم در نام همه فرقهها نامى كه نامدارانش از آن بيزار باشند و منكر آن گردند و كسى بدان معترف