مطلقا بىتخصيص و شرط و در نجاست سه قول مىشود كه هيچ كدام در رواياتى كه بما رسيده دليلى ندارد چنانچه شهيد - ره - در بيان بدان تصريح كرده آنجا كه گفته : نصّى بر نجاست آن نيافتم جز آنچه دلالت بر نجاست مسكر دارد ولى آب انگور به مجرد جوشيدن هر چه هم سخت باشد مسكر نيست . و در ذكرى پس از از نقل قول ابن حمزه و محقق و ذكر توقف علامه در باره آن در كتاب نهايه گفته :
قول به نجاست را از جز اينها نديدم ، علامه در مختلف گفته : مى و هر مست كن و فقاع و آب انگور جوش آمده پيش از رفتن دو سوم آن به آتش همه نجسند گرچه پيش خود بجوشد و بيشتر علماى ما بدان معتقدند . مانند شيخ مفيد و شيخ ابى جعفر و سيد مرتضى و ابى الصلاح و سلّار و ابن ادريس ، ابن عقيل گفته : كسى كه بجامه و تنش مى يا مسكر برسد شستن آنها بر او واجب نيست ، زيرا خدا آنها را تعبّدا حرام كرده نه براى نجاست آنها و همچنانست حكم آب انگور و سركه كه بجامه و تن رسند .
ابو جعفر بن بابويه گفته : باكى نيست به نماز در جامهاى كه بمنى آلوده زيرا خدا نوشيدن آن را حرام كرده نه نماز در جامه آلوده بدان را با اينكه حكم كرده چاهى كه مى در آن ريزد بايد همه آبش را كشيد .
دليل ما چند وجه است 1 - اجماع زيرا سيد مرتضى گفته : خلافى نيست ميان مسلمانان در نجاست مى مگر اقوال نادرى كه اعتبارى ندارد .
و شيخ گفته : نجس است بيخلاف و حكم هر مسكرى نزد ما حكم مى است و فقهاء ما فقاع را بدان پيوستند و قول سيد مرتضى و شيخ حجت است در اين باره زيرا هر دو نقل اجماع كردند و راستگو باشند و اطمينان بتحقيق اجماع حاصل شود و چنانچه اجماع با نقل متواتر حجت است همچنان بنقل خبر واحد معتبر پايان - و بر اين گفته اعتراضى نيست .
1 - حكم به نجاست هر مست كن بىاستثناء مست كن غير مايع بالاصاله با اينكه مست كن جامد از اين حكم نجاست باتفاق خارج است و پاك است .
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 276
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٧٦