باب دوم نهى از خوردن بر سر سفرهاى كه بر آن مى نوشند
1 - در مجالس صدوق ( 254 ) در مناهى پيغمبر است صلى اللَّه عليه و آله كه نهى كرد از نشستن سر سفرهاى كه مى بر آن نوشند ، در خصال همين مضمون را آورده و افزوده ) بنده نداند كى گرفتار شود ( 619 ) .
2 - در فقيه : امام صادق عليه السّلام فرمود : با ميخواران همنشين نباشيد كه چون لعنت آيد همهء اهل مجلس را فرا گيرد . ( 4 ر 41 ) بيان : مشهور ميان فقهاء اماميه اين است كه خوراك بر سر سفرهاى كه بر سر آن نوشابه مست كن يا فقاع نوشند حرام است ، در مسالك گفته : دليل حرمتش فرموده امام صادق عليه السّلام است در روايت هارون بن جهيم كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله فرمود :
ملعون است كسى كه نشيند بر سر سفرهاى كه مى بر آن نوشند ، و در روايت ديگر ملعون است كسى كه بدلخواه بر سر چنين سفرهاى نشيند ، و جرّاح مداينى از امام ششم عليه السّلام روايت كرده كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود : هر كس ايمان دارد به خدا و روز جزا نخورد بر سر سفرهاى كه مى بر آن نوشند ، روايت نخست دلالت دارد بر حرمت نشستن بر آن خواه بخورد يا نه ، و روايت اخيره دلالت دارد بر حرمت خوردن از آن نشسته باشد بر آن يا نه ، و نخست مورد اعتماد است چون صحيحه است و علامه آن را اجتماع بر فساد و لهو شمرده ، ابن ادريس گفته : جائز نيست خوردن از خوراكى كه نافرمانى شود خدا بدان يا بر آن ، و بر مدرك آن مطّلع نشديم و قياس هم باطل است و راه حكم مختلف و دليل آوردند كه برخاستن از اين خوراك مستلزم نهى از مسكر است چون رو برگردانى از كننده آن است و خوار شمردن او و براى همين است كه واجب است و تركش با ماندن بر آن حرام است ، و اين دليل مورد اعتراض است زيرا نهى از منكر شرائطى دارد تا واجب باشد كه يكى