خوب كنند باز پرهيزكار شوند بگروند و باز پرهيزكار شوند و احسان كنند و خدا دوست دارد محسنان را ، 93 - المائده » .
و بمراتب كفر برابر آنها اشاره دارد فرموده او جلّ و عزّ « راستى آنها كه گرويدند وانگه كافر شدند ، سپس گرويدند و باز كافر شدند ، سپس بكفر خود فزودند نباشد خدا كه آنها را آمرزد و نه اينكه به راه درست برد ، 137 - النساء » گويم : تحقيق آن در كتاب ايمان و كفر آيد .
رازى گفته : اگر گويند : چرا شرط بىگناهى در تناول خوراك را ايمان و تقوى آورده با اينكه معلوم است بىايمان و بىتقوى هم كه چيز مباح خورد گناهى ندارد در اين كار ، آرى در بىايمانى و ترك تقوى گناه دارد ، گوئيم اينجا مقصود شرط كردن نيست بلكه بيان اينست كه آن مردمى كه اين آيه را در باره آنها نازل شده چنين وصفى داشتند و منظور ستايش آنها است .
طبرسى و سيد مرتضى - قد - در برخى مسائل خود گفته : مفسران بتوضيح وجه تكرارى پرداختند كه در اين آيه است و آن را مشكلى به حساب آوردند و مشكلتر از تكرار در آن اينست كه بيگناهى مؤمنان خوشكردار را در خوردن خوراكيها مشروط كرده بتقوى و ايمان و عمل صالح با اينكه اينها شرط بىگناهى در خوراك مباحات نيستند ، زيرا كار مباح از كافر هم كه باشد گناهى ندارد .
گفته : براى حل اين اشكال دو راه است يكم بمشروطى كه تصريح بدان شده چيز ديگر پيوست شود تا اثر شرط ظاهر گردد و تقرير آيه شود كه بر آنان كه گرويدند و كار خوب كردند گناهى نيست در آنچه خوردند و در جز آن چون تقوى و ايمان و عمل صالح دارند ، زيرا شرط در نفى گناه بايد اثرى داشته باشد كه در نبودن شرط گناه باشد ، و ما ميدانيم با پرهيز از حرامها گناه نيست در هر چه خوردند و همين است شرط بىزياده و چون بدنبال تقوى ايمان و عمل صالح آورد و اين دو اثرى در نفى گناه ندارند قرينه مىشود كه آنچه گفتيم در تقدير است
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 24
مساهمون: العلامة المجلسي
ص٢٤