خوردن آنچه كشته و در آن بسم اللَّه گفتى باكى ندارد .
بيانيست : بيشتر اين فصل را شيخ صدوق در فقيه - 3 : 350 - آورده .
اينكه فرمود : چون پرنده شود براى كراهت شكار پيش از آنست و آن بعيد است يا مقصود اينست كه پر بريده نباشد كه نشانه مملوك بودن آنست و گيرنده مالكش نشود مگر پس از تعريف لقطه و همچنين اگر زخمى دارد و ظاهرش اينست كه اصل در پرنده اباحه است پس از پرواز كردن گرچه بداند كه مالكى داشته مگر او را بشناسد كه بايد به دو برگرداند ، ولى من قائل بدان را نديدم ، و گفتند : مقصود از پرنده بودن جدا شدن او است از لانه و غرض اين است كه پيش از آن شكارش با تير زدن و مانند آن جائز نيست زيرا نيروى گريز ندارد و بعد از اين احتمال نهان نيست ، « سگ ديگرى با آن شركت كرد » كه آن ديگرى آموخته نيست يا براى رها كردنش بسم اللَّه گفته نشده و دانسته شود كه هر دو جان شكار را گرفتند يا دانسته نشود كدامش بيجان كرده و اگر بداند همان سگ آموخته با بسم اللَّه بيجانش كرده زيانى ندارد و مؤيد آنست روايت كلينى .
- در 6 : 203 فروع - بسندش از امام ششم عليه السّلام كه فرموده : اگر با آن سگ نياموخته يافت از آن نخورد .
و در - 6 : 206 فروع - از ابى بصير كه پرسيدم او را عليه السّلام از مردمى كه سگهاى همه آموخته خود را رها كردند براى شكار و بسم اللَّه هم گفتند ، و چون سگها رفتند سگ بيگانهاى در آنها درآمد كه صاحبش را نشناسند و همه در شكار كردن شريك شدند فرمود : از آن نخوريد چون ندانى آموخته آن را گرفته يا نه .
اينكه فرمود : « به شرط اينكه در تير پيكان آهنى باشد » در صورتيست كه بىپيكان با تيزى خود ندرد چنانچه گذشت . قوله : « و إن رميت » در فقيه است كه اگرش بر كوه تير زدى و افتاد و جانداد مخورش و اگرش تيرت به دو خورد و در آب افتاد و جانداد به شرط كه سرش بيرون آب باشد بخورش و اگر در آب باشد مخورش و مشهور است ميان اصحاب كه اگر از كوه پرت شود يا در آب افتد و
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 159
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٥٩