و نام خدا بردى و آن را كشت بخور و اگر در آب افتاد و جان داد مخور چون ندانى آبش كشته يا تيرت گويم : اين روايت آوردم با آنكه سندش عامى است براى آنكه عدى از خواص اصحاب امير المؤمنين عليه السّلام بود و در غزواتش همراه او بود ، فضل بن شاذان گفته : او از پيشتازانى است كه با امير المؤمنين رجوع كردند ، و چون در منطوق و مفهوم احكام بسيارى دارد و فقهاء به بيشتر آنها فتوى دادند و اخبار بسيارى از طرق ما مؤيد آنست و در گذشته آنها را بيان كرديم .
29 - در شهاب : رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم فرمود : هر كه دنبال شكار رود غفلت گيرد .
در ضوء : يعنى و اللَّه اعلم پيروى شكار و دل دادن به دو از عبادات واجبه باز ميدارد ، و شك ندارد كه شكار شيفتگى و حرص و شهوت دارد و او را از همه مهمات وااندازد و از عبادات بگرداند ، و رواست شكار كنايه از دنياپرستى باشد كه مى فرمايد هر كه بدنبال شكار كردن دنيا است غفلت دارد و خود را وقف كالاى دنيا كرده و آن را كار مهم خود ساخته و گويد بدنبال شكار ميدود .
در صحيفه رضا بسندش از جعفر عليه السّلام كه به يك شكارچى گذر كرد و فرمود :
اى شكارچى بيشتر شكار تو چيست كه در دامت افتد ؟ گفت : پرنده جوجهدار و گذشت كه ميفرمود : عيالدار هلاك است .
31 - در قرب الاسناد - 39 - : بسندش از مسعدة بن زياد كه پرسش شد امام ششم عليه السّلام از شكار سگان و بازها و تير فرمود : آنچه سگ آموخته شكار كند و بسم اللَّه گفته شده از آن بخور و گرچه آن را كشته و از آن خورده فرمود :
آنچه بشمشير و سگ و نشّاب و معراض زده شود مخور جز آنچه تذكيه شود و چنين است شكار باز و صقر و جز آنها از پرندهها مخور مگر آنچه از آن تذكيه شده بيان : قوله « و الرمي » در بيشتر نسخهها چنين است و گويا تصحيف است و بر فرض صحتش امام پاسخ آن را نداد و ممكن است رمى خوانده شود بر وزن غنى و آن ابريست كه بارانش درشت است و مقصود چيزيست كه بصاعقه درافتد و بفتح
بحار الأنوار (ج54) (آسمان و جهان) (فارسى) — صفحة 153
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٥٣