كه همواره نيازمند خداوند است : « چه شادمانيهاى شگفتانگيز و نغز كه به من نشان داد ، پس از روى ستايش او را ثنا مىگويم و تسبيح گويانه او را ذكر مىكنم . . »
انسان از يكسو خدا را ثنا مىكند يعنى از او به نيكى ياد مىكند و او را مىستايد و در همان هنگام ذكر خدا را بر زبان جارى مىكند ، او را تسبيح مىكند و از اينكه به مخلوقات شبيه باشد ، پاك مىشمارد : « ستايش خداى را كه پردهاش ندرد » آيا كسى مىتواند به خداى متعال برسد ؟ حجاب خدا دريده نمىشود و او عزّت و شكوه خويش در سراپردهء عرش خود پنهان و پوشيده است ، « و درش نبندد » درهاى مردمان شبها بسته مىشود و حتّى بيشتر دادسراها در بعضى از ساعتهاى روز تعطيل مىشوند ، امّا درهاى خداوند هميشه باز مىماند و انسان مىتواند هر لحظه كه محتاج خدا باشد آن را بكويد : « درش نبندد و خواهانش رد نگردد » هنگامى كه انسان در خدا را مىكوبد ناچار خداوند او را اجابت مىكند ، خدا كسى را كه او را بخواند و از او چيزى بخواهد رد نمىكند « آرزومندش نااميد نشود » نيازى نيست كه انسان از خدا چيزى بخواهد ، بلكه كافى است در دل خود به خدا بينديشد تا خدا را در دلِ شكسته بيابد ، آنگاه محال است كه خدا آرزوى او را بر باد دهد ، امّا به اين شرط كه خود را نفريبد و اميدش فقط به اجابت خدا باشد و كسى را شريك او قرار ندهد .
7 - تكيه داشتن بر خدا
الحَمْدُ للَّهِ الَّذِي يُؤْمِنُ الخائِفِينَ ، وَيُنَجِّي الصَّالِحِينَ ، وَيَرْفَعُ المُسْتَضْعَفِينَ ، وَيَضَعُ المُسْتَكْبِرِينَ ، وَيُهْلِكُ مُلُوكاً وَيَسْتَخْلِفُ آخَرِينَ ؛ وَالحَمْدُ للَّهِ قاصِمِ الجَبَّارِينَ ، مُبِيرُ الظَّالِمِينَ ، مُدْرِكِ الهارِبِينَ ، نَكالِ الظَّالِمِينَ ، صَرِيخَ المُسْتَصْرِخِينَ ، مَوْضِعِ حاجاتِ الطَّالِبِينَ ، مُعْتَمَدِ المُؤْمِنِينَ . الحَمْدُ للَّهِ الَّذِي مِنْ خَشْيَتِهِ تَرْعَدُ السَّماءُ