گراييدهاند ، با وجود آنكه در خود نقص ، عجز ، ضعف ، سستى ، نياز ، فقر و رنج و پيشآمد و غلبهء مرگ را مىبينند . اى ابن فضل خداى تبارك و تعالى جز صالحترين كار را با بندگانش نمىكند و بر مردم ستمى روا نمىدارد و لى مردم خود بر خود ظلم مىكنند . »
( بحار الانوار ج 58
، ص 133 )
تأكيد بر قرائت دعاهاى به جامانده از معصومين عليهم السلام از آن جهت است كه روح استقلال و احساس بى نيازى و طغيان ، به روح عبوديّت و خوارى و احساس نياز به خداى متعال ، تحوّل يابد . بدون شك بندگى و خوارى در برابر خدا با بندگى و خوارى در برابر مخلوقات تفاوت دارد ، بندگى كردن و خوار شدن در برابر خدا ، عزّت و افتخار است و از خدا عطا خواستن بى نيازى است . اين است كه در اين قطعه از دعاى افتتاح مىخوانيم :
« ستايش خداى را كه وقتى ندايش مىدهم اجابتم مىكند . »
من در برابر خدا ناتوانم و در همه چيز به او نيازمندم و هرگاه ندا كنم از او پاسخ مىشنوم ، « و همهء عيبهاى مرا مىپوشاند و من نافرمانيش مىكنم » هر انسانى را ننگ و عيبى هست و مفتح شدن بعضى در برابر ديگران يعنى عاجز ماندن از سلوك و معاشرت .
از اينرو انسان نيازمند است كه خدا عيبهاى او را در دنيا و بويژه در آخرت بپوشاند .
مفتضح شدن انسان و بر ملا شدن عيبهاى او در دنيا ، از دايرهء تنگ اجتماعى كه در آن زندگى مىكند و عبارت است از جمع عدّهاى محدود از افراد بشر ، نمىگذرد ، در حالى كه در روز قيامت آنجا كه فرد در كنار صدها ميليارد انسان ، در برابر خدا مىايستد ، افتضاح و بر ملا شدن عيبها او در برابر اين شمار عظيم انسانها ، امرى بس سخت و دشوار است .
بنابراين ما خدا را سپاس مىگزاريم ، زيرا كه ننگهاى ما را مىپوشاند ، و اين
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 142
مساهمون: كمال نژاد
ص١٤٢