من سورهء نساء را آغاز كردم و خواندم تا رسيد به آيهء
« فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى هؤُلاءِ شَهِيداً »
« 1 » . در اينجا ديدم اشك از چشمان مباركشان جارى شد و به من فرمودند : « كافى است » .
توجه داريد كه قطع بر « شهيدا » كافى است و تام نيست به خاطر اينكه معنى اين گونه است : « و حال ايشان چگونه است در آن روزى كه از هر طايفهاى گواهى آوريم و تو را بر اين امت به گواهى خواهيم خواند . و آن روز كسانى كه بر راه كفر رفته و نافرمانى رسول كردند ، آرزو كنند كه با خاك زمين يكسان باشند » . لذا ما بعد به قبلش تعلق دارد و آيهء 42 انتهاى مطلب است در حالى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله عبد الله را فرمان داد تا با وجود ارتباط معنوى كه ميان اين دو آيه وجود دارد بر آيهء اول قطع كند . اين نقل ، دلالتى روشن بر جواز قطع و وقف بر كافى و لزوم به كارگيرى آن است . و بالله التوفيق .
گفتار دوم : بيان اقسام وقف
بدان - كه خداوند تو را با توفيقاتش تأييد كند - علما و دانشمندان ما در اقسام وقف اختلاف دارند . بعضى از ايشان گفتهاند : وقف بر چهار قسم است :
1 - تام مختار
2 - كافى جايز
3 - صالح مفهوم
4 - قبيح متروك
هامش
( 1 ) - آيه 41 .