نشان از ناتوانى جوهرهء علمي يا عملي أفلاطون دارد .
* * * بيشتر شهرت أفلاطون در غرب با نوشتههاى اوست كه فهرست آن در كتب زندگينامه وى آمده است . ترتيب آثار أو را بر حسب تاريخ نگارش چنين آوردهاند :
1 . محاوراتى كه نگارش آنها پيش از مرگ سقراط يا اندكى پس از مرگ أو بوده است مانند : پرتاگوراس ، دفاعيهء سقراط ، اقريسطون ، اثوفرون ، خرميدس ، لاخيس ، لوسيس ، كتاب اوّل جمهورى ( يا الولاية ) ، هيپاس بزرگ ، هيپاس كوچك ، الكبيادس اوّل .
2 . محاورهء گرگياس كه پيش از تأسيس آكادمياست .
3 . منون ، منكسنس ، اثودموس ، جمهورى ( از كتاب دوم تا دهم ) كه همه پس از آكادمياست .
4 . محاوراتى مانند فيدن ، بزم ( سمپوزيوم - ميهمانى ) ، فدروس ( شرح فلسفهء اوست ) .
5 . كراتولوس ، تئتتوس ، پارمنيدس ، سوفسطائى ، سياسي ، فيليپوس .
6 . طيماؤس ، كريتياس ، نواميس ( يا قوانين ) واپنيمس ، كه آخرين محاورات وى مىباشند . « 1 »
در انتساب برخى از اين رسائل ومقالات به أفلاطون بعدها ترديد شده است . در هر حال ، با آنكه در صورت ظاهر اين نوشتهها گزارش مانند يا گفتگوهاى جدلى ونيمه فلسفي است ، ولى هم سبب باقي ماندن نام وحتى شهرت أفلاطون وسقراط گرديد ، وهم مستند مطمئن آراء فلسفي أو ( يا أستاذ وى سقراط ) شمرده مىشود .
* * * آراء معروف أفلاطون را بايد به دو بخش حكمت نظري وحكمت عملي تقسيم
هامش
( 1 ) تاريخ فلسفه ، أميل بريه ، ج 1 ، ص 129 ، ( فارسي ) .