ديدگاههايى ديگر تصوير كردهاند .
علاوه بر آنكه تشابه ثابت شده ، تنها علامت اساسى و جوهرى در مسألهء قرآن نمىباشد . زيرا قرآن خود ، رابطهء با كتاب مقدّس را اعلام نموده است و هماره جايگاه خويش را در چرخهء تفكّر مذهبى نشان مىدهد و بدين ترتيب تشابهات ميان خود و « تورات و انجيل » را ثابت مىكند .
قرآن قرابت و خويشاوندى خود را با اين سلسله صراحتاً مورد تأييد قرار داده و پيامبر ( ص ) نيز در هر مناسبتى ، آن را يادآور شده است . آيهء زير ، يكى از مواردى است كه قرآن بر اين قرابت تصريح مىكند :
« و نيست اين قرآن كه دروغ بسته شود از غيرخدا ، لكن تصديق آن چيزى است كه پيش روى اوست و تفصيل كتاب . نيست شكّى در آن از پروردگار جهانيان « 1 » » .
در كل ، اين قرابت نشانگر وجه مميّزهء قرآن بوده و در بسيارى از جاها تكميل كننده يا تصحيح كنندهء مطالبِ كتاب مقدّس است و با اينكه بارها با تمام صراحت و وضوح تشابه و قرابت خود با ديگر كتب آسمانى را اعلام مىدارد ، لكن ويژگى و شاخصهء خود را در هر فصلى از فصول تفكّر مذهبى ، چنآنكه بعداً نيز خواهيم گفت ، حفظ مىنمايد .
« ماوراء الطّبيعه »
هدف انديشهء مذهبى ، از نقطه نظر متافيزيكى ، حول محور اثبات وحدانيّت خدا مىچرخد . چراكه از ديدگاه مذهب ، خداوند يگانه علّتى است كه در آفرينش و تحوّل پديدهها تصرّف دارد و هم اوست كه با قدرت مطلقه و جاودانگى و اراده و علم و . . . در اثرگذارى بر دستگاه خلقت ، كاملًا نقش دارد . با اين حال ، اسلام اعتقاد متافيزيكى خود را دربارهء خدا و خلقت او ، سازگارتر با عقل و با جنبههاى روحانى دقيقتر و بيشترى مطرح مىكند .
در واقع كتابهاى عبرى ، برخى تشبيهات و تجسّمات دربارهء خداوند قايل مىشوند كه احتمال مىرود اين تشبيهات و تجسّمات از راهى ناگهانى و در پى تلفيق و
هامش
( 1 ) . سورهء يونس / آيهء 37 :وَ ما كانَ هذَا الْقُرْآنُ أَنْ يُفْتَرى مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَ تَفْصِيلَ الْكِتابِ لا رَيْبَ فِيهِ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ.