پناه دهد تا كمالش بيفزايد ونقصان بكاهد ، در مقام تسليم قرار گيرد ،
ذُو
« 1 »
الْجَلالِ وَالْإِكْرامِ
« 2 » را يكى بيند ، نام خود را در نام معشوق گم كند
وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً
« 3 » ، از حيات خود بميرد
إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُمْ مَيِّتُونَ
« 4 » ، به حيات حىّ باقي زنده گردد « 5 »
أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
« 6 » « 7 »
لا يَذُوقُونَ فِيهَا الْمَوْتَ إِلَّا الْمَوْتَةَ الْأُولى وَوَقاهُمْ عَذابَ الْجَحِيمِ
« 8 »
فَضْلًا مِنْ رَبِّكَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
« 9 » .
تشريق چهارم در توحيد صفات
قال اللّه - تعالى - :
سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ
« 10 » .
توحيد صفات « 11 » توحيد أهل جبروت است يعنى / 10 -
NA
/ توحيد معاني كه در ذوات مفارقات است ، چه معنى صفات جز علوم عقول نيست . وصفات بواطن أسماء است وأسماء ظواهر صفات ، ونسبت صفات با ذات چون نسبت افعال با أسماء است لا جرم افعال حجب أسماء باشد وأسماء حجب صفات ، وصفات حجب ذات ، وحقايق صفات مجرّد اعتبارات بود « 12 » ، چه نزد تحقيق هيچ صفت زائد بر ذات احديّت نتواند بود وإلّا امكان صفات لازم آمدى وهرآينه هر ممكن حادث بودى به حدوثى « 13 » ذاتي پس ذات محلّ كثرت « 14 » حوادث ممكنه بودى ، وصدور صفت علم از ذات بىعلم بودى يا تسلسل در صدور صفت از ذات لازم آمدى ، ذات به نسبت با هر صفتي هم فاعل وهم قابل بودى واين همه محالات است وقول بدين « 15 » از جهالات ، واگر صفات نه عين ذات بودى شركا
هامش
( 1 ) . ن : +
و ( 2 ) . اشاره است به كريمهء 27 الرّحمن .
( 3 ) . قسمتى است از كريمهء 65 النّساء .
( 4 ) . قسمتى است از كريمهء 30 الزّمر .
( 5 ) . ن : +
و ( 6 ) . ن : وحين
( 7 ) . قسمتى است از كريمهء 169 آل عمران .
( 8 ) . كريمهء 56 الدّخان .
( 9 ) . قسمتى است از كريمهء 57 الدّخان .
( 10 ) . كريمهء 180 الصّافات .
( 11 ) . د : + توحيد صفات
( 12 ) . چ ، ن ، د : - بود
( 13 ) . ن : - بحدوث
( 14 ) . چ ، ش ، د : - كثرت
( 15 ) . ن : بر اين