* آيا مشهور قائل به حجيّت قول لغوى هستند ؟
بله ، آن هم از باب ظن خاص
* امارات ظنى بر چند قسماند و كاربرد هريك در چه مسألهاى است ؟
بر دو قسم است .
الف : قسمى از اين امارات براى تعيين و تشخيص مراد متكلم و تشخيص اراده حقيقت از مجاز مورد عمل قرار مىگيرند كه در ابتداى بحث ظن روى آنها بحث شد .
ب : و قسمى ديگر از اين امارات جهت تعيين وضع الفاظ و تشخيص ظواهر به كار گرفته مىشوند كه شرح آن در اين مبحث خواهد گذشت .
* انما الكلام در اين مبحث چيست ؟
در اعتبار ظن به ظهوراتى است كه ناشى مىشوند از ظن به وضع لغوى يا ظن بوجود قرينه معتبرى .
* مرادتان را از ظن به ظهوراتى كه ناشى مىشوند از ظن به وضع لغوى با ذكر مثال روشن كنيد ؟
فى المثل :
پس از ظن به اينكه لفظ ( صعيد ) در لغت عرب به معناى ( تراب خالص ) است هنگام برخورد با آيه شريفه :
فَتَيَمَّمُوا صَعِيداً طَيِّباً *
ظن پيدا مىكنيم كه ظهور در معناى تراب خالص دارد ، هرچند احتمال معنا يا معانى ديگرى هم در آن برود .
لكن پس از اثبات حجيت ظن ناشى از قول لغوى اين احتمال و يا احتمالات ديگر ملغى شده مورد توجه قرار نمىگيرد .
* مراد از ظن به ظهوراتى كه ناشى از ظن بوجود قرينه مىباشند چيست ؟
فى المثل : بعد از اينكه به واسطهء ظن فهميديم كه ( صيغه امر ) آنجا كه در مقام رفع حظر واقع مىشود نفس وقوعش در اين مقام ، قرينه ظنيه است بر اراده مجرد رفع حظر و دلالتى بر وجوب و يا استحباب ندارد ، ناگزير هنگام برخورد با شريفه
فَإِذَا انْسَلَخَ الْأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ ،
لفظ ( قاتلوا ) را بر نفس اباحه و جواز حمل مىكنيم .
* مراد از عبارت ( و لظن الحاصل هنا يرجع الى الظن بالوضع اللغوى او . . . ) چيست ؟
اين است كه : در اين مقام سخن از حجيت ظنى است كه منشا حصول آن يا ظن به وضع لغوى است و يا ظن به فهم و ادراك عرفى .
* مراد از عبارت ( و الاوفق بالقواعد عدم حجية لظن . . . ) چيست ؟
بيان مقتضاى اصل و قاعده است مبنى بر اينكه : ظن به ظهور حجت نمىباشد .