* گواه سيد صدر بر مدعاى فوق چيست ؟
1 - اين فرموده حقتعالى كه :
مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ . .
.
كه در آن آيات را به دو دسته محكمات و متشابهات تقسيم نموده و سپس در مذمّت كسانى كه از متشابهات پيروى مىكنند فرموده :
فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ .
نكته : چيزى كه بهنظر سيد صدر در اين آيهء شريفه مهم است اين است كه :
1 - به دنبال كلمهء متشابه بيان نفرموده است كه متشابه چيست ؟ چقدر است ؟ تبعيت از چه متشابهى جايز نيست ؟ و حتى خود كلمه ( متشابه ) نيز بهحسب معنا و مفهوم متشابه است و معناى لغوى آن روشن نيست و لذا بيان و تفسير همه اين امور را به اهل بيت واگذار نموده است .
2 - نهى پيامبر از تفسير به رأى است و اين نيست مگر بدين خاطر كه مراد از ظواهر قرآنى قابل تحصيل نيست .
3 - اجماع حضرات اهل علم بر حرمت عمل به ظن است يعنى : مشهور علماى اصول و اخباريها مىگويند :
اصل ، حرمت عمل به ظن است الّا ما خرج بالدليل . ( صغرى )
اين اصل شامل ظواهر كتاب هم مىشود . ( كبرى )
پس بهواسطهء همين اصل عمل به ظواهر كتاب حرام است . ( نتيجه )