جائز است . امّا بعضى كه اطلاق معصيت در حقّ انبيا - عليهم السلام - جائز نداشتهاند ، بلكه در حقّ ايشان زلّت گفتهاند ، نزاع لفظى است . چه كتاب ناطق به لفظ معصيت است ، قال الله تعالى :
« وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى »
« 1 » .
جواب : جهل از قبيل معصيت نيست ، فلا تعتبر المناسبة بين الجهل و المعصية . و عبث بالله « 2 » تعالى از اقبح معاصى است ، بلكه كفر است ؛ فلا ينسب إلى موسى - عليه السلام .
سؤال : جائز است كه نبىّ بعضى اوصاف حقيقيه الله تعالى نداند تا آنكه الله تعالى او را علم ندهد . چنان كه پيغامبر - صلّى الله عليه [ و آله ] و سلم - مىفرمايد : « أو استأثرت به فى علم الغيب » « 3 » ، الحديث .
وجه چهارم نيز قول الله تعالى است :
« لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا الْحُسْنى وَ زِيادَةٌ »
« 4 » . منقول است از پيغامبر - صلّى الله عليه [ و آله ] و سلّم - كه : مراد از اين زيادت ، رؤيت الله تعالى است .
وجه پنجم آن است كه : الله تعالى مىفرمايد :
« الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا رَبِّهِمْ »
« 5 » ،
« أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ »
« 6 » ،
« فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ »
« 7 » ،
« بَلْ هُمْ بِلِقاءِ رَبِّهِمْ كافِرُونَ »
« 8 » ،
« تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ »
« 9 » .
هامش
( 1 ) . طه / 121 .
( 2 ) . اصل : با الله .
( 3 ) . بحار الانوار ، ج 86 ، ص 324 و ج 90 ، ص 201 و ج 91 ، ص 77 و ج 97 ، ص 165 ، 213 ، 260 ، 332 ، 336 و ج 98 ، ص 63 ، 99 ، 312 .
( 4 ) . يونس / 26 .
( 5 ) . بقره / 46 .
( 6 ) . كهف / 105 .
( 7 ) . كهف / 110 .
( 8 ) . سجده / 10 .
( 9 ) . احزاب / 44 .