المسك و أنا أضلّ من بعير أهلى ! ] و پر ظاهرست كه هر گاه حال خسارت مآل جماعة از صحابه به اين حدّ رسيده باشد كه به قسم شرعى بمواجههء حضرت عمر ارتكاب كذب و بهتان نمايند و بتكذيب عوف ابن مالك صحابي و خود حضرت عمر كذب و زورشان بر همگان واضح و عيان گردد ، چگونه مىتوان گفت كه جملهء صحابه در نقل أحاديث و أخبار از جناب رسول مختار - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ما اختلف الليل و النّهار - ثقه و مؤتمن بودند ؟ ! ما هذا إلا التّهجّم على الباطل اللّجلج ، و التّهوّك في اللّجاج الأعوج !
وجه 56 اقدام عمر بر قسم دروغ و يمين زور
وجه پنجاه و ششم آنكه : حضرت عمر بن الخطاب با اين همه جلالت شأن كه معتقدينش به آن اذعان دارند ، ديده و دانسته بر قسم دروغ و يمين زور اقدام نموده ، در ارتكاب اين فسق و فجور قصب السّبق از عوامّ كالأنعام ربوده ، و در كمال ظهورست كه هر گاه حال اقدام أجلّهء أصحاب بر كذب و زور به اين حدّ رسيده باشد چگونه جمله أصحاب را در نقل أحاديث و أخبار ثقه و مؤتمن مىتوان گفت ، اگر چه آن أحاديث و أخبار را به قسم و يمين هم روايت كنند .
حالا قصهء پر غصّهء قسم دروغ خوردن حضرت ثانى به گوش هوس بايد شنيد .
عبد الحميد بن أبي الحديد المدائنى در « شرح نهج البلاغه » در سيرت عمر آورده : [ أتى أعرابيّ عمر فقال : إنّ ناقتى بها نقبا و دبرا فاحملنى ! فقال : و اللَّه ما ببعيرك نقب و لا دبر ! فقال :
أقسم باللَّه أبو حفص عمر * ما مسّها من نقب و لا دبر
فاغفر له اللّهمّ إن كان فجر ! فقال عمر : اللّهم اغفر لي ! ثمّ دعاه فحمله ] و ابن حجر عسقلانى در « إصابه » در قسم ثالث حرف العين گفته : [ عبد اللَّه بن كيسبة - بفتح الكاف بعدها تحتانيّة ساكنة ثمّ مهملة مفتوحة ثمّ موحّدة - النّهديّ ذكره المرزبانيّ في « معجم الشّعراء » و قال : كيسبة أمّه ، و يقال اسمه عمرو ، و هو القائل لعمر بن الخطاب - و استحمله فلم يحمله - :