رجب سنة ستّ و سبعين و ستمائة و دفن ببلده ، رحمة اللَّه تعالى عليه و على جميع عباده الصّالحين ] .
و نيز شيخ عبد الحق دهلوى در مقدّمهء « أشعة اللّمعات » گفته : [ إمام نووى - لقب وى محيى الدّين و كنيت وى أبو زكريّا و نام وى يحيى بن شرف حزاميست .
و حزامى - بحاء مهملهء مكسوره و بزاى - نسبتست بحزام كه يكى از أجداد اوست .
ولادت وى در عشرهء أوّل از محرّم سنه إحدى و ثلثين و ستّمائه است در « نوى » از شام كه از أعمال دمشقست و نسبت بوى « نواوى » نيز گويند . قرائت كرد قرآن مجيد را پس قدوم آورد بدمشق در سنه تسع و أربعين و خواند « تنبيه » را كه گويند در مذهب شافعيست در چهار و نيم ماه و ياد گرفت ربع مذهب را در بقيّهء سال و مكث كرده دو سال چنان كه پهلو ننهاده بر زمين ، مىخواند در شب و روز دوازده درس بر مشايخ در أنواع علوم دينيّه و تفقّه كرد بر بسيارى از مشايخ و أكثر انتفاع وى بكمال الدّين إسحاق مغربى بود و وى محرّر مذهب شافعى و ممهّد و منقّح و مرتّب اوست بعد از رافعي ، و الآن مدار مذهب شافعى بر تصحيح و تحقيق اوست ، و بود وى رحمة اللَّه تعالى عليه بر جانب كثير ( كبير . ظ ) از عمل و زهد و صبر بر خشونت عيش ، در نمىآمد بحمام و نمىخورد از فواكه دمشق كه أكثر قوت أهل ديار بر آنست به جهت آنچه در ضمانيت آن بود از خيانت و شبهه و قوت مىكرد به آنكه مىآمد از بلد وى از نزد والدين وى ، و أكل نمىكرد مگر يك بار بعد از نماز عشا و شرب نمىكرد مگر يك بار نزد سحر و نمىخورد آب برف چنان كه عادت شاميانست و اختيار كرد تجرّد و انفراد را و اتّفاق نيفتاد مر او را تزوّج ، و بسيار مىكرد بيدارى را از عبادت و تصنيف و مىكرد أمر معروف و نهى منكر بملوك و امرا و غيرهم ، و راه نمىداد مداهنت را درين كار ، و دو بار بحجّ رفت و متولّي شد دار الحديث أشرفيّه را در سنه خمس و ستّين ، و نگرفت از وظائف وى چيزى تا رفت ازين عالم ، و نبود در لحيهء مبارك وى مگر چند موى سفيد ، و غالب بود به روى سكينه و وقار در بحث و در جميع أحوال ، و منزّه بود از تعصّب بشافعيّت ، و متّصف بود بانصاف ، و نقل مىكرد در كتب خود از أقوال أبي حنيفه ، و متّصف بود بتصوّف و
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 469
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٤٦٩