اعتقاد مشايخ ، بعد از آن مسافرت كرد ببلدهء خود و زيارت كرد قدس خليل را باز به وطن آمد و بيمار افتاد و نزد والدين خودش وفات يافت در شب چهارشنبه چهاردهم شهر رجب سنه ستّ و سبعين و ستّمائة و هم در شهر خود مدفون گشت ، رحمة اللَّه تعالى عليه و على جميع عباد اللَّه الصالحين ] .
و مولوى صديق حسن خان معاصر در « إتحاف النّبلا » گفته : [ محيى الدين أبو زكريا يحيى بن شرف الحزامي - بكسر الحاء و فتح الزاء - نسبة إلى ( بعض . صح . ظ ) أجداده ، النّووى . ولادت وى در عشرهء أوّل از محرّم سنهء إحدى و ثمانين و ستّمائة بوده در قريهء نوى از شام ، أعمال دمشق ، و نسبت بوى « نواوى » نيز گويند . قرائت كرد قرآن را پس قدوم آورد بدمشق در سنه تسع و أربعين و خواند كتاب « تنبيه » را كه در مذهب شافعيست در چهار و نيم ماه و ياد گرفت ربع مذهب را در بقيّه سال و مكث كرد دو سال چنان كه پهلو ننهاد بر زمين و مىخواند در شب و روز دوازده درس بر مشايخ در أنواع علوم دينيّه و تفقّه كرد بر بسيارى از مشايخ و اكثر انتفاع وى بر كمال الدين إسحاق مغربى بود . و وى محرّر مذهب شافعى و ممهّد و منقّح و مرتّب اوست بعد از رافعي ، و الآن ( مدار . صح . ظ ) مذهب شافعى بر تصحيح و تحقيق اوست ، بود وى ( رح ) بر جانب كثير ( كبير . ظ ) از عمل و زهد و صبر بر خشونت عيش ، نمىدرآمد بحمام و نمىخورد از فواكه دمشق كه أكثر قوت أهل آن ديار بر آنست بجهة آنچه در ضمانت آن بود از خيانت و شبهه و قوت مىكرد آنچه مىآمد از بلد وى از نزد والدين ( او .
صح . ظ ) و وى أكل نمىكرد در شب و روز مگر يك بار بعد از نماز عشا و شرب نمىكرد مگر يك بار نزد سحر ، نمىخورد آب برف چنان كه عادت شاميانست ، اختيار كرد تجرّد و انفراد ( را . صح ظ ) و اتّفاق نيفتاد مر او را بتزوّج ، بسيار مىكرد بيدارى را در عبادت و راه نمىداد مداهنت را درين كار و دو بار بحجّ رفت و متولّى شد دار الحديث أشرفيّه را در سنه خمس و ستّين و نگرفت از وظائف وى چيزى تا رفت ازين عالم ، و نبود لحيهء مبارك وى مگر چند موى سفيد ، و غالب بود بر وى سكينه و وقار در بحث و در جميع أحوال و منزّه بود از تعصّب شافعيّت و متّصف بانصاف و نقل مىكرد در كتب
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 470
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٤٧٠