عليه السّلام هم بعصمت از خطا موصوف خواهد شد دوم آنكه حصول نيابتى مثل نيابت نبى دليل افضليت است بلا ريب چه اگر اين تمثيل و تشبيه در محض حصول اين نيابت است يعنى اصل نيابت در هر دو حاصل است گو مراتب هر دو مختلف باشد پس اين تمثيل مقتضى حصول شرف خاص كه براى ديگران منتفى باشد نمىگردد پس لا بد مراد آن باشد كه جناب امير المؤمنين عليه السّلام در حصول شرائط نيابت و خلافت مثل حضرت هارون عليه السّلام افضل از ديگران بوده و اين عين افضليت است سوم آنكه هر گاه مدلول اين حديث حسب اعتراف فاضل رشيد حصول شرف خاص براى جناب امير المؤمنين عليه السّلام باشد افضليت آن حضرت از ديگران كه اين شرف در ايشان يافت نشده ثابت گردد و چون انتفاى اين شرف از شيخين قطعى است گو واضعين آنچه خواسته باشند ساخته باشند پس افضليت آن حضرت از شيخين هم ثابت خواهد شد و اگر گويند كه اين شرف خاص موجب افضليت نيست پس همان آش در كاسه مىافتد كه بنا بر اين ازين حديث مزيتى براى جناب امير المؤمنين عليه السّلام ثابت نمىگردد تا تسليه و تطيب قلب متحقق گردد بلكه مدلول آن وصف مشترك در آحاد صحابه خواهد شد فحسب و آنچه فرموده تفصيل كلام درين مقام آنكه الخ پس اين تفصيل عين تذليل و تضليل امام جليل و مقتداى نبيل سنيان اعنى ابن تيميّه امام اعظم شان و اعور افخر و ديگر اكابر عالى خطرست چه دانستى كه ابن تيميّه تعلق منصب نيابت مدينه را بجناب امير المؤمنين عليه السّلام اصلا موجب مزيد شرف خاص آن حضرت نمىداند بلكه خلافت آن حضرت را اوهن و اضعف از خلافتهاى ديگران مىپندارند و اعور نا انصاف شديد الاعتساف با وصف استضعاف و استخفاف اين استخلاف اين حديث را دليل عيب و طعن و حصول فساد عظيم و فتنه كبير مىپندارد و ديگران هم نفى دلالت آن بر افضليت جناب امير المؤمنين عليه السّلام بر غير آن حضرت مىكنند كما ظهر من عبارة القاضى عياض التى ذكرها القارى و غيره و حاصل كلام درين مقام آنست كه اين خود مسلّم است كه تعلق يك منصب به دو كس هر گاه بجهات مختلفه و عبارات متنوعه صورت بندد موجب مزيد شرف در حق يكى از آنها و عدم آن در حق ديگرى مىتواند ليكن اين مقدمه را اكابر شما فراموش كردهاند و پيش نظر نداشته بلكه بابطال و ردّ آن همت گماشته جان انصاف را پامال اعتساف ساختهاند كه خلافت جناب امير المؤمنين عليه السّلام را مثل خلافتهاى ديگران مىپندارند و در معارضه خلافت آن جناب ذكر خلافت فلان و به همان بميان مىآرند بلكه ابن تيميه رضا بمماثلت هم نمىدهد و آن را كمتر و پستر از جميع خلافتهاى ديگران مىبيند .
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 879
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٨٧٩