نظر الى العرش فراى اسمى فاخبره اللَّه تعالى انّه سيدى ولدك فلما غرّهما الشيطان تابا و استشفعا به اسمى إليه أي فقد وصف صلّى اللَّه عليه و سلّم بالنبوة قبل وجود آدم و
فيه ايضا عن سعيد بن جبير اختصم ولد آدم أيّ الخلق اكرم على اللَّه تعالى فقال بعضهم آدم خلقه اللَّه بيده و اسجد له ملائكته و قال آخرون بل الملائكة لانهم لم يعصوا اللَّه عز و جل فذكروا ذلك لآدم فقال لما نفخ فىّ الرّوح لم تبلغ قدمى حتى استويت جالسا فبرق لى العرش فنظرت فيه محمد رسول اللَّه فذاك اكرم الخلق على اللَّه عز و جل
اين عبارت هم دلالت صريحه دارد بر آنكه براى جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم قبل وجود ظاهرى وصف نبوت حاصل بود پس حال حضرت هارون عليه السّلام قبل وفات حضرت موسى عليه السّلام و همچنين حال حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در حيات جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مشابه به حال جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم قبل حصول نبوّت حسب ظاهر باشد و اصلا اشكالى و اعتراضى و ايرادى بر آن لازم نيايد و سابقا در مجلد حديث غدير بيان كردم كه مراد از امامتى كه اختصاص دارد به زمان ما بعد جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم آنست كه تنفيذ احكام شرعيه و تصرف در امور رعايا مختص بجناب امير المؤمنين عليه السّلام باشد و ظاهرست كه اين معنى در حيات نبوى وجهى نداشت و مراد از امامتى كه براى جناب امير المؤمنين عليه السّلام در حيات جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ثابت بود اينست كه بر مردم انقياد و اتباع آن حضرت و امتثال اوامر و نواهى آن جناب واجب بود و اگر آن جناب نيابة عن رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم تصرف در امرى از امور مسلمين مىفرمود قبول آن بر مؤمنين لازم و متحتم بود و اين اثبات امامت و امارت مؤمنين براى
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 638
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٦٣٨