خود بود كما فى اتحاف النبلاء نيز مثل كابلى مدول حديث منزلت را منحصر در دو منزله نموده چنانچه در سيف مسلول كما سمعت سابقا گفته و بر تقدير شمول گويم كه منزلت هارون منحصر بود در دو چيز استخلاف در مدت غيبت و نبوت چون نبوت را استثنا كرد باقى نماند مگر استخلاف مدت غيبت بست و سوم آنكه فضل اللَّه بن حسين التوربشتى در ذكر حديث منزلت كما فى المرقاة نقل كرده
فقال أي على يا رسول اللَّه زعم المنافقون كذا فقال كذبوا انّما خلّفتك لما تركت و راى فارجع فاخلفنى فى اهلى و اهلك اما ترضى يا على ان تكون منّى بمنزلة هارون من موسى
ياول قول اللَّه سبحانه
وَ قالَ مُوسى لِأَخِيهِ هارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي
اين عبارت دلالت صريحه دارد بر آنكه مراد جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از حديث منزلت اثبات مرتبه خلافت براى جناب امير المؤمنين عليه السّلامست زيرا كه ارجاع قول اللَّه تعالى
وَ قالَ مُوسى لِأَخِيهِ هارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي
به اين حديث كما يدل عليه قوله ياول قول اللَّه سبحانه الخ ممكن نيست مگر به آنكه مراد ازين حديث اثبات خلافت باشد و هر گاه مراد ازين حديث اثبات خلافت باشد دلالت آن بر سلب خلافت صريح البطلان خواهد بود و اگر بگويند كه چون مراد توربشتى اثبات خلافت حال الحيوةست لهذا اين اثبات منافى دلالت حديث بر سلب خلافت بعد الوفاة نخواهد بود پس مخدوشست به آنكه چون اثبات دلالت حديث بر خلافت حال الحيوة بغرض ردّ بر استدلال بحديث بر خلافت بعد الوفاة كرده اين معنى دليل صريحست بر آنكه دلالت حديث بر خلافت حال الحيوة منافى دلالت آنست بر امر آخر و هر گاه دلالت حديث بر خلافت حال الحيوة منافى دلالت آن بر امر آخر باشد بلا شبه اين دلالت منافى و نافى دلالت حديث بر سلب خلافت بعد الوفاة نيز خواهد بود بست و چهارم آنكه نيز توربشتى در شرح مصابيح حصر دلالت حديث منزلت بر قرب و مواخات نموده حيث قال و انما يستدل بهذا الحديث على قرب منزلته و اختصاصه بالمواخاة من قبل الرسول پس هر گاه استدلال به اين حديث