و تهافت و تناقض و خفّت عقل و سخافت راى ثابت مىنمايند ششم آنكه نيز شاهصاحب در باب يازدهم در بيان اوهام گفتهاند نوع نهم اخذ القوة مكان الفعل مثل آنكه گويند حضرت امير در حضور آن جناب امام بود
لقوله انت منى بمنزلة هارون من موسى
پس اگر بعد از وى امام نباشد عزل وى لازم آيد و عزل امام جائز نيست حال آنكه حضرت امير در حضور آن جناب امام بالقوه بود نه امام بالفعل الخ از اين عبارت ظاهرست كه نزد شاه صاحب حديث منزلت دلالت مىكند بر آنكه جناب امير المؤمنين عليه السّلام در حضور جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم امام بالقوه بوده و هر گاه اين حديث شريف بر امامت آن حضرت و لو بالقوه دلالت كند دلالت آن بر سلب خلافت از آن جناب سمتى از امكان ندارد
وَ يُحِقُّ اللَّهُ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ
و هر گاه بطلان اين زعم تصريح الاختلال يعنى دلالت حديث منزلت بر سلب خلافت از وصى رسول رب متعال صلوات اللَّه و سلامه عليه و آله خير آن شش وجه از لام مخاطب با كمال دريافتى حالا وجوه عديده براى ابطال اين زعم فاسد و وهم كاسد از كلام تلميذ رشيد حضرتش بر مىآرم و همت را بمزيد احقاق حق مىگمارم هفتم آنكه فاضل رشيد در ايضاح گفته اين حديث نزد اهل سنت از احاديث فضائل باهره حضرت امير المؤمنين بلكه دليل صحت خلافت آن امام دينست لكن من غير ان يدل على نفى الخلافة عن الغير انتهى ازين عبارت سراسر بلاغت فاضل رشيد ظاهرست كه اين حديث شريف نزد حضرات سنيه مثبت فضل باهر براى جناب امير المؤمنين عليه السّلامست بلكه دلالت مىكند بر صحت امامت آن حضرت و بديهيست اولاست كه هر گاه اين حديث دليل صحت امامت جناب امير المؤمنين عليه السّلام باشد به او فضل باهر از آن براى آن حضرت ثابت شود هرگز ازين حديث شريف دلالت بر سلب امامت از آن جناب بعد وفات جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ظاهر نخواهد شد هشتم آنكه نيز رشيد در ايضاح بعد عبارت سابقه گفته كما صرّح به