آغاز نهاده پس حضرت مخاطب بر محملى خاصّ قرار نمىگيرد و بر طريقى مخصوص مستقر و بر وضعى معين مستمر نمىشود رنگها مىريزد و فتنهها مىانگيزد و كمال ديانت را با غايت استحيا مىآميزد گاهى در لباس اهل ولا و اصحاب اعتراف بفضيلت سرور اوصيا بر مىآيد و گاهى به لباس نواصب بيحيا متلبس مىشود بلكه گوى مسابقت از ايشان مىربايد و از كلام خود بالمره غفلت ورزيده صراحة و اعلانا تاييد و تصديق خرافت نواصب آغاز مىنهد و للَّه الحمد و المنة كه بطلان دعوى دلالت اين حديث شريف بر سلب خلافت از جناب امير المؤمنين عليه السلام بچار وجه ظاهر از كلام مخاطب ماهر واضح گرديد و براى تميم عدد خمسه آل عبا عليهم آلاف التحية و الثنا وجهى خامس هم از كلام مخاطب باحيا بر مىآريم و آن وجه آتيست پنجم آنكه بطلان ادعاى دلالت اين حديث شريف بر نفى خلافت جناب امير المؤمنين عليه السلام از افاده خود شاهصاحب بمقام جواب تقرير اهل حقّ هم نهايت واضح و ظاهرست كه اهتمام تمام در حمل حديث منزلت بر منزلت معهوده معينه اعنى خلافت نسا و صبيان نمودهاند چنانچه بعد نقل تقرير استدلال به اين حديث شريف بر امامت جناب امير المؤمنين عليه السّلام فرموده و در اين جا قرينه عهد موجودست و هو
قوله أ تخلفني فى النساء و الصبيان
يعنى چنانچه حضرت هارون خليفه حضرت موسى بود در وقت توجه بطور حضرت امير خليفه پيغمبر بود در وقت توجه بغزوه تبوك انتهى پس ازين عبارت ظاهرست كه مدلول حديث منزلت نزد شاهصاحب منحصرست در منزلت خاصه خلافت نبويه در وقت توجه به غزوه تبوك و هر گاه مدلول حديث منزلت منحصر باشد در منزلت خاصّه خلافت ادّعاى دلالت آن بر سلب خلافت از جناب امير المؤمنين عليه السّلام عين لغو و خطا و محض كذب و افترا و بحثزور پا در هوا خواهد بود كمال عجب و حيرتست كه چسان به زودى هر چه تمامتر اين افاده را مرة بعد اخرى از خاطر دقت مآثر محومى فرمايند و قصب السبق در اظهار مزيد قوت حافظه و مجانبت سهو مىربايند و نهايت بعد ذات شريف از انهماك در نصب و لجاج و اغراق در لداد و اعوجاج
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 543
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٥٤٣