تخطي إلى المحتوى الرئيسي

عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 496

مساهمون:

ص٤٩٦
سائر خلائقست به اين شنائع و فظائع و بينهما بون بائن پس اين همه تشنيعات ابن روزبهان كه بر علّامه حلى طاب ثراه متوجه ساخته با وصف برائت علّامه حلى از ان حسب افاده خود ابن روزبهان بر خود ابن روزبهان بابلغ وجوه متوجه خواهد شد و لا يحيق المكر السّيّئ الا باهله وا عجباه كه ابن روزبهان ذكر الزام را بر اشاعره كه صراحة مىسرايند كه هيچ امرى بر بارى تعالى قبيح نيست در كمال شناعت و فظاعت و نهايت اساءت ادب انبيا عليهم السّلام گمان مىبرد حال آنكه غرض علّامه حلّى صراحة تنزيه انبيا عليهم السّلام ازين امور و ابطال مذهب اشاعره و اظهار مزيد شناعت و فظاعت آنست و اگر ذكر شنائع مطلقا و لو كان بطريق الردّ عليها و اظهار شناعة القائلين بها شنيع باشد لازم آيد كه العياذ باللّه حكايت اقوال شنيعه و اعمال فظيعه كفار كه در كلام ملك علّام و احاديث حضرت خير الانام عليه و آله آلاف التحية و السّلام و افادات صحابه كرام و تصنيفات اهل اسلام بكثرت واقع‌ست نيز شنيع و فظيع باشد پس ابن روزبهان در حقيقت به اين افاده خود توجيه طعن عظيم بر حق تعالى و انبيا و صحابه و سائر اهل اسلام نموده و حيرتست كه ابن روزبهان اين هم به خيال نياورده كه اگر ذكر فاحشه مطلقا مذمومست پس ذكر فاحشه در همين آيت كه ابن روزبهان بآواز بلند به قصد توبيخ و تخجيل اعداى علّامه حلّى طاب ثراه خوانده موجودست پس بنابر اين معاذ اللَّه بر اساءت ادب حق تعالى لازم آيد و خود ابن روزبهان هم بذكر آيه شنيع فاحشه باشد و نيز ابن روزبهان بذكر اين امور كه علّامه حلّى الزام اشاعره به آن فرموده مشيع فاحشه و مصداق تشنيع و تهجين خود باشد و اين طعن و تشنيع ابن روزبهان مماثلست به آنكه كسى فتوى دهد به آنكه نكاح محارم حلالست هر گاه كسى براى اظهار بطلان اين فتوى بگويد كه بنا بر اين نكاح مادر و خواهر و دختر روا خواهد شد آن مفتى و اتباع او طعن و تشنيع