و استخفاف به حق تعالى و شتم او و سب رسول و عقوق والدين و دم محسن و مدح مسيء العياذ باللّه من ذلك كلّه مىنمايد و باز هر گاه علّامه حلّى لزوم جواز بعث موصوف برذائل و منفرات نزد اشاعره ذكر مىكند رگ گردن دراز مىكند و بانكار و ابطال آن بر مىخيزد و نسبت افترا بعلّامه حلّى طاب ثراه مىنمايد و پر ظاهرست كه اين انكار و ابطال او با وصف ظهور بطلان آن از تصريحات خودش و از تصريح رازى مثبت مطلوب اهل حقّ است كه از ان كمال شناعت و فظاعت مذهب اشاعره واضحست و للّه الحمد على ذلك حمدا جميلا و هر قدر طعن و تشنيع كه ابن روزبهان حواله قلم هزل رسم ؟ ؟ نموده همه ان عائد بحضرات اشاعرهست كه بنابر مذهبشان اين شنايع و فظايع لازم مىآيد و فخر رازى صراحة تجويز منفرات بر انبيا عليهم السّلام نموده پس اين همه طعن و تشنيع با وصف برائت علّامه حلّى طاب ثراه از ان صراحة راجع بفخر رازيست چه هر گاه حسب تصريح رازى منفرات رازى بر انبيا عليهم السّلام ممنوع نباشد امتناع اين امور كه علّامه حلّى ذكر فرموده بزعم رازى هرگز ثابت نشود بلكه صراحة و بداهة جائز گردد بلكه اين همه طعن و تشنيع ابن روزبهان عائد به خود اوست زيرا كه خود ابن روزبهان هم تجويز عقلى اظهار معجزه بر دست كذابين نموده و هم تجويز عقلى امر حق تعالى بكفر و تكذيب انبيا و تعظيم اصنام و مواظبت بر زنا و سرقه و نهى از عبادت و صدق فرموده و نيز تصريح نموده بعدم امتناع عقلى بعث رسولى كه دين او جواز زنا و فعل قوم لوط باشد و بعث كسى كه دعوت كند بسوى سرقه و زنا و فعل قوم لوط و كل قبائح و اين تجويز بمراتب بسيار اقبح و افحش و اشنعست از تجويز بعث موصوف برذائل كه در محلّ انكار موصوفيت مبعوثست برذائل و شنائع و در محلّ اقرار دعوت
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 495
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٤٩٥