دگر و امارت حج براى او ثابت هم شود از ان امارت او بر جناب امير المؤمنين عليه السلام لازم نمىآيد چه ظاهرست كه اگر بفرض باطل امارت أبى بكر بر حج ثابت هم شود جناب امير المؤمنين عليه السّلام از امارت او مستثنى خواهد بود بسبب دلائل كثيره دالّه بر افضليت آن حضرت و تامير مفضول بر افضل نا جائزست كما سبق و چگونه امارت أبى بكر بر جناب امير المؤمنين عليه السلام ثابت تواند شد حال آنكه در همين قضيه افضليت آن حضرت از أبى بكر بالبداهة ثابت شده كه آن حضرت ابو بكر را از اداى سوره برائت معزول ساخته و جناب امير المؤمنين عليه السلام را به آن مشرف فرموده تا آنكه ابو بكر به اين سبب رنجيده و گريه و زارى و فزع و بيقرارى آغاز نهاده و زبان به كلمه انزل فى شىء واگشاده و تفصيل ذلك كله فى تشييد المطاعن امّا فرستادن جناب امير المؤمنين عليه السلام بيمن پس بديهيست كه دلالت بر انقطاع خلافت وصى واجب الاتباع ندارد زيرا كه غرض از عدم انقطاع خلافت جناب امير المؤمنين عليه السلام آنست كه حكمى كه آن حضرت را بسبب اين خلافت از جواز تصرف در اهل مدينه و وجوب اطاعت و اتباع مستخلف عليهم براى آن حضرت ثابت شده زائل نشده و ثابت و مستمر بوده و اين معنى مستلزم اقامت آن حضرت در مدينه منوره على الدوام و الاستمرارست چه ظاهرست كه اگر سلطان وزير خود را براى كفايت بعض مهمات ببعض اكناف و اطراف بلاد فرستد وزارت او باطل نمىشود و همچنين متعين شدن كسى ديگر براى حراست مدينه منوره بسبب غيبت جناب امير المؤمنين عليه السلام قدحى در ثبوت خلافت آن حضرت و ثبوت اين حكم يعنى جواز تصرف جناب امير المؤمنين عليه السلام در اهل مدينه و واجب الاتباع و الاطاعة بودن آن حضرت نمىكند چنانچه اين حكم براى خود جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ثابت است و با وصف ثبوت اين حكم اگر آن جناب كسى را در مدينه براى حراست
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 255
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٢٥٥