و صريح كذب و افتعالست چه آنفا به حمد اللَّه و حسن توفيقه دانستى كه خلافت آن حضرت در مدينه منوّره بروايات و تصريحات ائمّه اكبر و شيوخ و الا مفاخر و محدثين منقّدين و شراح حديث و متكلمين متسننين ثابتست پس بطلان تخصيص خلافت جناب امير المؤمنين عليه السلام باهل و عيال كه نواصب منهمكين فى الضلال به آن لب گشودهاند و محبّ طبرى و شيخ عبد الحق و صاحب مرافض با دعاى آن قصب سبق در مضمار عناد حيدر كرار عليه آلاف التحية و السلام ما تتابع الليل و النهار بوده در نهايت ظهور و غايت قبح و شناعت و فظاعت و سماجت اين تمسّك صريح الاختلال بر احدى از اهل فضل و كمال غير مستور و از عبارت سالفه صاحب مرافض ظاهرست كه او بمقام احتجاج و استدلال بر تخصيص خلافت جناب امير المؤمنين عليه السلام باهل و عيال چند امر ذكر كرده اول آنكه جناب رسالتمآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم باتفاق طرفين اين حديث را وقت بر آمدن بغزوه تبوك فرموده و ظاهرست كه اگر غرض ازين كلام آنست كه باتفاق طرفين اين حديث منحصر درين وقت خاصّست و در مقامات ديگر ثابت نشده پس ادعاى اتفاق طرفين عين كذب و مبين و محض زور و شينست بلكه بروايات محدثين طرفين و رود حديث منزلت در مقامات متعدده هم قبل غزوه تبوك و هم بعد آن ثابتست و اگر غرض از اين كلام مجرد اثبات و رود حديث درين وقتست نه نفى ورود آن در مقامات ديگر پس اين معنى مثبت حمل حديث بر خلافت خاصّه نمىگردد چه جا كه دلالت بر تخصيص خلافت باهل و عيال داشته باشد دوم آنكه اصحاب حديث و ارباب سير كه متكفل بيان
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 194
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص١٩٤