عجب است كه خود اعور در اين وجه ثالث بتشبيه جناب امير المؤمنين عليه السلام در استخلاف اعتراف مىكند و باز بسبب عدم تامل و مزيد اختلال عقل اين وجه را از وجوه نفى دلالت حديث منزلت بر امامت جناب امير المؤمنين عليه السلام مىشمارد و هل هذا الا تناقض فضيح و تهافت قبيح و اين صنيع شنيع اعور بدان مىماند كه ملحدى بسرايد كه در كلمه
لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ *
دلالت بر توحيد بارى تعالى نيست به چند وجه و باز در وجوه نفى اعتراف كند به آنكه اين كلمه دلالت دارد بر آنكه اللَّه تعالى واحد است و لكن معاذ اللَّه از الوهيت بارى تعالى فتنه و فساد عظيم حاصل شده و بعض آيات موهمه جبر را بر اين معنى سند آرد بلكه همين قصه عبادت عجل را حسب مزعوم اشعريه كه شرور را منسوب بايزد غفور مىنمايند دليل آن گرداند پس كلام ناصب اعور حذو النعل بالنعل مطابق و موافق كلام ملحد منافق است و هر گاه دلالت حديث منزلت بر خلافت جناب امير المؤمنين عليه السلام باعتراف اعور ثابت گرديد بمفاد خذ ما صفا و دع ما كدر باعتراف ناصب تا انصاف بدلالت حديث بر استخلاف قبول كرديم و اما ادعاى آن كثير الاعتساف دلالت حديث بر ايراث اين استخلاف فتنه و فساد را پس بمفاد كالاى بد بريش خاوند بر روى او مردودست و مثبت نفاق و كفر قائل عنود و مدعى جحود و متفوه كنود و مبغض حقود و معاند حسود و الحمد للَّه الودود و نجم الدين خضر بن محمد بن على الرازى در كتاب التوضيح الانوار بالحجج الواردة لدفع شبه الاعور بجواب وجه ثالث اعور گفته وجه الشبه هو القرب و الفضيلة لا ما توهمه من الفساد الكبير و الفتنة العظيمة و الا لم يكن تسلية بل