از مزيد تبحر و تدين دست بر آن اندازد ، افادات او در باب احقاق حق بكشف حقيقت حال مزيد انصاف و تدين شيخين در منع فدك ، و اظهار افضليت جناب امير المؤمنين ، و انشاد تمثيل لطيف در حق حضرت عائشه ، و هم افاده نظام در باب اسقاط حضرت محسن ، و امثال آن به صد اولويت حجت و دليل باشد ، چه پر ظاهر است كه قول جاحظ بر اهل حق به هيچ وجه حجت نمىتواند شد ، گو بفرض غير واقع باجماع سنيه مقبول و ممدوح بودى .
پس هر گاه جلالت شأن و عظمت مرتبه جاحظ نزد رازى بمرتبه رسيده باشد ، كه قول جاحظ را بمقابلهء اهل حق ذكر كند ، و آن هم دربارهء چنين حديث متواتر ، حجيت قول جاحظ و استاد او نظام بر اهل سنت به صد اولويت ثابت خواهد شد .
دوم آنكه فخر رازى بقول جاحظ ، در ادعاى دلالت حديث منزلت بر نفى امامت جناب امير المؤمنين عليه السلام هم تمسك نموده ، و آن را بلا محابا و بىخوف از دار و گير اهل اسلام بمقابلهء اهل حق ذكر كرده كما ستطلع عليه فيما بعد .
پس هر گاه چنين قول شنيع جاحظ روبروى اهل حق مذكور گردد ، چگونه افادات حقه جاحظ و تحقيقات بارعهء نظام استاد جاحظ بمقابله اهل سنت مسطور نشود ، و كدام حيله و تدبير براى دفع آن باقى است ، كه دست به آن توانند زد ، كه حضرت رازى مرة بعد اخرى ، سد ذرائع و قطع حيل ، و جزم وسائل و خرم علل ، و قمع اعذار و دفع توجيهات دور از كار فرموده است ، و در پردهء رد و نقض اهل حق ، بناى مذهب حضرات سنيه به آب رسانيده .
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 132
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص١٣٢