عليهم السلام حاصل شد ، و مس ضعف و قلت ناصر را ادراك فرموده ، و بخطاب خليفهء اول فرموده : كه قسم به خدا دعا خواهم كرد خدا را بر تو و نيز آن حضرت ارشاد فرمود : كه قسم به خدا كه كلام نخواهم كرد تو را هميشه .
و نيز از قول او : ( و ان قالوا كيف يظن بأبي بكر ظلمها ) الخ ، بكمال وضوح ظاهر است كه حضرت أبى بكر دست عدل و انصاف بر حضرت فاطمه عليها السلام دراز ، و باب مراعات حق و احسان و صلهء آن جناب باز فرموده ، و قول او : ( و قيل لهم ليس ذلك بدليل على البراءة من الظلم ) الخ صريح است در آنكه در اظهار حضرت أبى بكر لين مقال ، و رقت بال ، و شفقت و تحنن و تعطف ، و رأفت و تحدب و تلطف ، دليلى نيست بر برائت ساحت عليايشان از صفت عدل و سلامت از تعمد انصاف ، چه بسا است كه بعض ظلمه ماكرين ، و دهات خادعين ، و عقلاى باللداد ، و معتادين محاجّت و عناد ، اظهار كلام مظلوم ، و ذلت منتصف ، و حدب وامق ، ومقه محق مىنمايند .
و از اين افاده هم اتصاف حضرت أبى بكر باوصاف جميله و محامد جليله ظاهر مىشود ، و همچنين از بقيهء افاداتش حال كمال فضل و اجلال حضرت شيخين بنهايت وضوح و ظهور مىرسد ، و عاقل يلمعى را مىبايد ، كه در منافات صريحه اين كلام جاحظ ، با خرافاتش در تعظيم و تبجيل أبى بكر ، و تقديم و ترجيح و تفضيل او كه در كتاب « عثمانيه » وارد كرده امعان بليغ نمايد ، كه چسان هر دو كلام بكمال صراحت متناقض و متهافت و متضاد و متدافع است .
پس همچنين صدور اعتراف بمدائح و مناقب جناب أمير المؤمنين عليه السلام
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 129
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص١٢٩