و اتبع للحق از رافضه وانموده و تصريح كرده به آنكه ايشان صادقند و دروغ نمىگويند و اهل دينند باطنا و ظاهرا گو بخوف اهل اسلام نسبت ضلال و جهل و مروق هم به ايشان كرده ، و بعد اين جوش و خروش و ذم روافض بسوى مدح و ستايش مروانية شتافته ، و گفته كه حجج ايشان اقوى است از حجت اين رافضه ، و بدرستى كه تصنيف كرده است جاحظ كتابى براى مروانيه كه ذكر كرده است در آن از حججى كه براى مروانيّه است چيزى را كه ممكن نيست زيديّه را نقض آن ، بگذار رافضه را .
پس از اين عبارت واضح شد كه جاحظ لعين نهايت اتعاب نفس در ايراد حجج و دلائل براى مروانية كه معاندين و مبغضين جناب امير المؤمنين عليه السلاماند نموده ، و دلائل و حجج اين تيره دودمان خبيث العقيده را چندان تشييد كرده كه به نزد ابن تيمية نقض آن از زيديه هم ممكن نيست چه جا روافض .
ابن تيميه در « منهاج السنه » بكتاب جاحظ و عدواتش تصريح كرده
به هر حال اين عبارت ابن تيمية مثل سابق دلالت دارد بر كمال ناصبيت جاحظ و شدت عداوت آن ملعون و مزيد خبث و شقاوت و ضلالت او كه چنان كتابى براى مبغضين و معاندين جناب امير المؤمنين عليه السلام تصنيف كرده كه ابن تيميه آن را بار بار بابتهاج و افتخار ذكر مىكند و تخصيص آن بذكر مىنمايد ، و مطاعنى كه جاحظ در اين كتاب مروانية ذكر كرده از ملاحظه آن بتفصيل زيادهتر حال بغض و عناد و ناصبيت جاحظ و مزيد ضلالت و شقاوت و خسارت و كمال سفاهت و رقاعت و حماقت او واضح مىگردد و ناصبيت جاحظ به حدى رسيده كه او مطاعن نفس رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم را در كتاب « الفتيا » هم ذكر نموده ، و اين مطاعن را