عليه السلام فرض كردن ، ماده فاسدهء عناصر عدوان است ، كه بناى انصاف را به آب مىرساند ، و ربع مربع معدلت را مصور به شكل صنوبرى نار مىگرداند ، و متاع صبر و طاقت را بدامن باد فنا مىآويزد ، و آب روى صدق و راستى بر خاك مذلت مىريزد .
و آنچه جناب قاضى نور اللَّه شوشترى ، با وجود اعمال اغماض از « رسالهء غراء » او در مناقب سيد الاولياء ، و حمل آن بر محمل مستغرب نزد اذكياء و اغبياء ، اثبات عداوتش با جناب امير المؤمنين عليه السلام ، از قول او باجراء ميراث در امامت ، و وصول آن به حضرت عباس دون علي عليه السلام ، بنابر حاصل كردن تقرّب بمأمون عباسى نموده ، در نظر جلى عجيبتر از ادعاى علامهء حلى است ، چه زعم جريان ميراث در امامت ، بر تقدير تسليم وجود اين زعم از آن معتزلى خطاى نظر او است ، نه مستلزم عداوت امير المؤمنين علي عليه السلام ، زيرا كه بنابر اين زعم ، اكثر اوقات احب احباب از ميراث محروم مىشود ، و غير محبوب آن را مىبرد ، و ظاهر است كه بر زعم جريان ميراث در امامت ، ابن العم با وجود عم محجوب ، و هر گاه اين قول از جاحظ بموجب تصريح قاضى ، به جهت تقرب بمأمون عباسى سر زده شده باشد ، غرض او از تلفظ به آن ارضاء خليفهء باشد ، از آن عداوت امير المؤمنين عليه السلام را كه از امور قلبيه است بخاطر گذرانيدن شخص انصاف را بقتل رسانيدن است .
و اعجب العجائب ديگر در اين مقام آنكه جناب قاضى در « مجالس المؤمنين » حكم به تشيع مأمون و ديگر عباسيهء قاتلين اهل بيت اطهار نموده كما سيأتى نقله .
عبقات الأنوار في إمامة الأئمة الأطهار ( فارسي ) — صفحة 208
مساهمون: السيد مير حامد حسين الهندي
ص٢٠٨