پس دين مبين « 1 » أو منسوخ نشود ، زيرا كه نسخ شريعت هيچ پيغمبرى متحقق نشود مگر بارسال پيغمبرى ديگر ، وثابت شده به نصّ واجماع كه بعد از وى پيغمبرى نخواهد بود . وببايد دانست كه بقاء دين واحكام شريعت مبين بعد از خاتم النبيين صلى الله عليه وآله وسلّم نه باين معنى است كه باقي باشد در كتاب يا در لوح يا در علم الله .
چه باين معنى اختصاص به دين نبوي ندارد ، بلكه دين هر پيغمبرى باقيست .
بل بقاى دين ، عبارتست از آنكه احكام آن در ميان افراد أمت كلا أو بعضا معمول ومتداول باشد . پس بايد بعد از نبىّ صلى الله عليه وآله وسلّم از امّتان « 2 » كسى باشد كه در رسانيدن احكام دين خطا نكند . چه اگر مخطى باشد ، احكام دين تبديل يابد ، پس بايد آن كس مانند نبىّ معصوم باشد « 3 » تا عقلا بر أقوال أو اعتماد كنند چه غير معصوم كه جايز الخطاست اعتماد را نشايد . وبايد كه صاحب نفس قدسي باشد تا بحسب استعداد ذاتي از ابتداى وجود تا آخر حال ، أو را واجب متعال در مرتبه عصمت محفوظ دارد وبايد كه أفضل أهل زمان باشد تا تفضيل مفضول لازم نيايد كه نزد عقل صحيح ، صحيح نيست كما لا يخفى .
بعد از تصوير مقدمه مبرهنه تحرير مىنمايد ، كه علماء أمت محمد صلى الله عليه وآله وسلّم اگر چه اتفاق دارند بر آنكه بعد از نبىّ بايد امامي وخليفهاى در ميان أمت باشد ، تا معلم مسائل علمي وعملي ومروج احكام ديني ودنيوي باشد ودين نبىّ را نشر كند وباقي دارد . اما اختلاف نمودهاند كه استحقاق در كدام شخص از امّتان « 4 » في نفس الامر متحقق باشد . رأى جمعى بر آن قرار
هامش
( 1 ) . دين قويم
( 2 ) امّتيان . ب
( 3 ) چه اگر مخطى باشد ديني كه منصوص است بر بقا باقي نماند واين بر خلاف مفروض است پس رساننده احكام دين بايد كه چون نبي معصوم باشد - تا عقلا ( ب . د ) .
( 4 ) امّتيان . ب