تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ميراث حوزه اصفهان ( رسائل إجالة الفكر للهندي وأجل محتوم ، تجسم الأعمال ، سهو النبي ووحدت وجود للخواجوئي ) — صفحة 192

مساهمون:

ص١٩٢
ومنهم وهم الأكثرون أطبقوا على إنكاره وعدم صحّته استنادا إلى الأدلّة العقليّة بعدم تجويز مثله على المعصوم بصحّة الحديث المذكور ، لاشتهار نقله بين الفريقين ، وورود الخبر الصحيح بثبوته منقولا عن الأئمّة عليهم السّلام وإمكان تأويله بوروده قبل نسخ الكلام كما وردت به الرواية عن زيد بن أرقم ، وتخصيص عدم جواز السهو بما ليس ممّا نحن فيه خصوصا إن تمّت الدعوى بالفرق بين سهو النبي وغيره لم يكن بعيدا . إلى هنا كلامه رفع مقامه . إلى غير ذلك من الأخبار الواردة في الطرفين في ذلك الباب . وپوشيده نيست كه آنچه از طريق عامّة نقل شده با جواب شيخ سازش ندارد ، چه از جواب ايشان لازم آيد كه مؤمن كامل در هر محلّ از نماز كه به مقام حضور رسد مناسب باشد كه سلام گويد ومنصرف شود ، وبنابراين نماز چهار ركعتي را به دو ركعت سلام مىتواند داد ، ومع ذلك مقصور نخواند بود ، واحتياج به اتمام ندارد ، وسجدهء سهو در كار نيست . واينها همه خلاف منطوق حديثي است كه شيخ مرحوم متصدّى رفع اشكال آن شده ، وعجب است كه عالي حضرت شيخ بهاء الدين محمّد وملّا محمّد تقى وملّا محمّد باقر قدّس أسرارهم - اين توجيه را تلقّى به قبول نموده‌اند ، با آنكه به حسب ظاهر ، ما حصل ندارد . وعجب‌تر آنكه فضلاى عصر شيخ مرحوم وعلماى آن زمان كه در أردبيل بوده‌اند واز جواب اعتراض شاگردان عاجز شده ، اين جواب را پسنديده واز حسن آن متعجّب شده‌اند ، با آنكه وجهي ندارد ، چه جايى كه حسنى داشته باشد . چه مىگويم ؟ شايد كه اين جواب بر وجه صواب باشد وبه خاطر فاتر وذهن قاصر نرسد ، چنانچه گفته‌اند :
چه بشنوى سخن أهل دل مگو كه خطاست * سخن‌شناسى نه اى دلبرا خطا اين‌جاست