146 - امام عليه السلام ( در بارهء راضى بودن به كار ديگرى ) فرموده است
: 1 - كسى كه به كار گروهى خوشنود باشد مانند آنست كه با ايشان در آن كار همراه بوده ( چون رضا به كار زشت مستلزم دوست داشتن آنست و آن از صفات رذيله و گناه و مستحقّ كيفر مى باشد ) و ( امتياز بين كنندهء كار و راضى به آن اينست كه ) بر هر كنندهء كار باطل و نادرست دو گناه است ( يكى ) گناه بجا آوردن آن ، و ( ديگرى ) گناه رضا و خوشنودى به آن ( كه در نيّت و دل است ) .
147 - امام عليه السلام ( در بارهء عهد و پيمان ) فرموده است
: 1 - ميخهاى عهد و پيمانها را بگيريد ( در حفظ و وفاى به آنها بكوشيد ، يا آنكه شرائط عهد و پيمان را محكم و استوار نمائيد ، يا با وفادار پيمان بنديد نه با كسى كه شايسته نيست مانند كفّار و منافقين ، زيرا ايشان بعهد خود وفا نمى كنند چنان كه در قرآن كريم س 9 ى 10 مى فرمايد : لا يَرْقُبُونَ فِي مُؤْمِنٍ إِلًّا وَ لا ذِمَّةً يعنى ايشان در بارهء اهل ايمان مراعات حقّ خويشاوندى و عهد و پيمان را نمى نمايند ) .
148 - امام عليه السلام ( در ترغيب به پيروى از ائمهء هدى عليهم السلام ) فرموده است
: 1 - بر شما باد پيروى كسى كه به نشناختن او معذور نيستيد ( از ائمهّء عليهم السّلام پيروى نمائيد و اگر بگوئيد ايشان را نشناختيم عذرتان پذيرفته نيست ، زيرا قوانين و احكام دين را بايد از آنها آموخت ) .