مىكند ( و هويدا است كه حكم چند عقل در هر كار از حكم يك عقل سودمند و شايستهتر است ) .
153 - امام عليه السلام ( در آشكار نكردن راز ) فرموده است
: 1 - هر كه راز خود را پنهان نمود خير و نيكوئى بدست او است ( بر خير و صلاح خويش دست دارد بخلاف آنكه رازش را فاش نمايد ) .
154 - امام عليه السلام ( در نكوهش تنگدستى ) فرموده است
: 1 - فقر و تنگدستى مرگ بسيار بزرگست ( زيرا سختى مرگ يك بار است و سختى بى چيزى هر آن مشاهده مىشود ) .
155 - امام عليه السلام ( در نيكى به آن كه شايسته نيست ) فرموده است
: 1 - هر كه بجا آورد حقّ كسى را كه او حقّش را بجا نمى آورد ( احترام كند كسى را كه او در بارهاش احترام نمى نمايد ) او را بندگى نموده است ( زيرا بندگى فروتنى است در بارهء كسى كه بدون خواستن پاداش اعتراف به عظمت و بزرگى او شود پس احترام بكسيكه سود و زيانى ندارد مانند عبادت و بندگى او است ، و چون در بعضى از جاها احترام كردن ستوده شده پس منظور امام عليه السّلام از اين فرمايش اينست كه شخص در احترام از حدّ تجاوز نكند يا كسى را كه شايسته نيست بزرگ نداند چنان كه در وصيّت خود به امام حسن عليه السّلام فرمود : احمل نفسك من أخيك عند صرمه على الصّلة تا آنجا كه فرمود : و إيّاك أن تضع ذلك فى غير موضعه أو أن تفعله به غير أهله ، براى ترجمه و شرح آن بجزء پنجم اواخر نامهء سى و يكم مراجعه شود . و در نسخهء ابن ابى الحديد فقد عبدّه بتشديد باء ضبط شده يعنى كسى كه بجا آورد حقّ كسى را كه او حقّش را بجا نمى آورد او را بندهء خويش گردانيده ، زيرا در بجا آوردن حقّ او پاداشى در نظر نگرفته است بلكه خواسته به او احسان و نيكى كند ) .